gototopgototop
You are here: ΑΡΧΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ Άρθρα
  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Search

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΗΛΕΙΑΣ

ΑΡΘΡΑ

Καύση ή Ταφή; (συνέχεια)

E-mail Εκτύπωση PDF

Αγαπητέ μου κ. Κόλλια,

Εύχομαι οι άγιοι Ανάργυροι να δίνουν σ’ όλους μας την υγείαν του σώματος και να μας φωτίζουν να το προστατεύουμε. Γιατί πολλές φορές εμείς οι ίδιοι το καταστρέφουμε όχι μόνον με τις αυτοκτονίες αλλά και με τις ελλείψεις μας και τα ελαττώματά μας ( ναρκωτικά, τσιγάρα, ασωτείες, πορνεία, ποτά, πολυφαγία κ.λ.π.).

Έλαβα και το μεσημβρινό σημερινό ηλεκτρονικό σου μήνυμα και αφού σε ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια και την εμπιστοσύνη σου στο πρόσωπό μου, σου απαντώ και εγώ στα τρία ερωτήματά σου. Ρωτάς:

  1. Μέχρι την Ανάσταση των νεκρών που βρίσκονται οι ψυχές ;
  2. Όταν γίνει ανάσταση των νεκρών και αναστηθούν όλα τα σώματα και των αμαρτωλών και αυτοί θα βρίσκονται στην κόλαση, θα συνεχίζη να τιμά η Εκκλησία και αυτά τα σώματα ; Και
  3. Στην Παλαιά Διαθήκη η καύση των νεκρών θεωρείται συνέπεια εγκληματικής πράξης και αποτελεί τιμωρία, ποινή . . . Στην Καινή Διαθήκη δεν υπάρχει κανένα σημείο, που να απαγορεύει ή να επιτρέπει την καύση των νεκρών.
Σου απαντώ λοιπόν :

1. Η Εκκλησία μας διδάσκει, ότι οι ψυχές όλων των ανθρώπων, ευρίσκονται κάπου, σε συγκεκριμένο πάντως τόπο, όπως και οι Άγγελοι και προαπολαμβάνουν των αμοιβών ή της τιμωρίας. Είναι η λεγομένη «μέση κατάστασις των ψυχών». Αγιογραφικό παράδειγμα είναι η παραβολή του Κυρίου του άφρονα πλουσίου και του πτωχού Λαζάρου ( Λουκά ΙΣΤ 19-31), που θα ακούσουμε την Κυριακή στην Εκκλησία μας.

2. Ο άνθρωπος αποτελείται από σώμα και από ψυχή. Και τα δύο είναι δημιουργήματα του Θεού Δημιουργού και επομένως έχει το καθένα την ανάλογη αξία του και τιμή. Γιαυτό και μαζί θα τύχουν της αμοιβής και της τιμωρίας από τον Θεόν. Για την Εκκλησία μας το σώμα δεν είναι δεσμωτήριο της ψυχής, αλλά κατοικητήριον. Και όπως ο καθένας μας το σπίτι του και την αυλή του και γενικώτερα το περιβάλλον του το θέλει καθαρό, έτσι πρέπει να διατηρούμε και το σώμα μας καθαρό. Και όπως αγαπάμε και φροντίζουμε το σπίτι μα, έτσι πρέπει να αγαπάμε και να φροντίζουμε το σώμα μας.

Εμείς εδώ οι ζώντες «οι περιλειπόμενοι» τιμάμαι τα σώματα των γονέων που μας εγέννησαν, γιατί είμεθα αίμα τους. Το ίδιο κάνουμε και για τα σώματα όλων των συνανθρώπων μας, γιατί είναι δημιουργήματα του Θεού, αλλά και γιατί δεν γνωρίζομε την αμαρτωλότητα ή τον αγιασμόν τους. Για μερικούς συνανθρώπους μας ο Θεός μας απεκάλυψε την αγιότητά τους ( άγιος Σπυρίδων, άγιος Διονύσιος, άγιος Γεράσιμος, άγιος Πατάπιος κ.λ.π. ) και για άλλους την αμαρτωλότητά τους με τα άλυωτα σώματα. Και εμείς τους μεν αγίους τιμάμαι και επικαλούμεθα τις πρεσβείες τους, δια δε τους αμαρτωλούς προσευχόμεθα δια την ανάπαυσί τους.

Στην άλλη ζωή όμως, μετά την δευτέραν παρουσία του Κυρίου, όταν πλέον θα έχουν ξεχωρήσει από τον ίδιον τον Χριστόν τα « πρόβατα από ερίφια» (Ματθαίου ΚΕ 32-33) και ο «σίτος από τα ζιζάνια» (Ματθαίου ΙΔ 29-30) και θα γνωρίζουμε ο καθένας την θέσι του, τότε βεβαίως ανάλογη θα είναι και η ιδική μας στάσι. Όλοι θα ηθέλαμε τότε να είμαστε με τον Χριστόν, αλλά αυτό μετά θάνατον δεν μπορεί να γίνη. Γιατί κατά την παραβολήν του άφρονος πλουσίου που σου εμνημόνευσα παραπάνω, «χάσμα μέγα » θα υπάρχη μεταξύ των μεν και των δε.

Βεβαίως πρέπει να σου εξηγήσω, ότι σήμερα τα άλυωτα σώματα των νεκρών δεν είναι κυρίως από τις αμαρτίες μας, αλλά γίνονται από τα φάρμακα που χρησιμοποιούμε –είμεθα σαν ταριχευμένοι -, αλλά και από τον κορεσμόν της γης - συχνές ταφές στο ίδιο χώμα - , από το ακατάλληλο χώμα η από τους εντελώς κλειστούς μη αεριζόμενους μαρμάρινους τάφους.

Έχω γράψει μία μικρή μελέτη παλαιότερα με τίτλον « Τα άλυωτα σώματα των νεκρών». Θα μπορούσα να σου στείλω ένα φωτοαντίγραφον , αν θέλεις και είχα την διεύθυνσί σου .

3. Όσον για το τρίτο ερώτημά σου, πιστεύω ότι γνωρίζεις πως πάρα πολλά πράγματα στη ζωή τηρούμε χωρίς ρητά να μας λέγωνται η να επιβάλλωνται . Π.χ δεν έχομε εντολήν να τρώμε ή να πίνουμε νερό ή να κοιμώμαστε κ.λ.π. Όμως εμείς τρώμε και πίνουμε νερό και κοιμώμαστε. Το ίδιο και στην χριστιανική μας ζωή. Πολλά διδασκόμεθα και ζούμε, χωρίς ρητώς να ορίζωνται. Αυτό συμβαίνει και με την ταφή των νεκρών. Δεν έχομε μεν ρητή εντολή στην Αγία Γραφή, αλλά φαίνεται τούτο καθαρά. Π.χ. Όταν πηγαίνουν τον υιόν της χήρας για ταφή και τον συναντά ο Κύριος και δεν τους λέγει· «Γιατί τον πάτε για ταφή και δεν τον κάψατε;», σημαίνει ότι αποδέχεται την ταφή. Ακόμη καλύτερα· Στην παραπάνω παραβολή του άφρονος πλουσίου, όταν ο ίδιος ο Κύριος λέγει, ότι ο πλούσιος «απέθανε και ετάφη», σημαίνει ότι αποδέχεται και θεσμοθετεί την ταφήν. Έπειτα πρέπει να ξέρης, ότι ο καλύτερος και αυθεντικώτερος ερμηνευτής των Αγίων Γραφών είναι η Εκκλησία. Η Εκκλησία μας λοιπόν αυτό έκανε εξ αρχής. Έτσι στις Πράξεις των Αποστόλων ( Κεφάλαιο Ε στίχοι 1-11) βλέπουμε ότι ταφή και όχι καύσι έκαναν οι χριστιανοί στον Ανανία και την Σαπφείρα. Αυτό συνεχίζει η Εκκλησία να κάνη και σήμερα.

Αγαπητέ μου κ. Κόλλια,

Η ύπαρξις αποριών είναι καλή, διότι οδηγεί στην μάθησι. Γιαυτό καλόν είναι να ερωτάμαι, για να μαθαίνουμε. Τρία πράγματα όμως πρέπει να έχωμε πάντοτε όλοι υπ’όψιν μας:

Πρώτον. Οι ερωτήσεις μας να γίνωνται από ενδιαφέρον για να μαθαίνουμε και όχι για πείραγμα, όπως συμβαίνει πολλές φορές, συνέβη και με τον Χριστόν (Ματθαίου ΙΣΤ 1, ΙΘ 3, 16-22, Ιωάννου Η 3-6).

Δεύτερον. Οι ερωτήσεις να απευθύνωνται εκάστοτε στους είδικούς και στους αρμοδίους. Και

Τρίτον. Μέχρι να λυθούν οι απορίες μας να μένωμε σ’αυτά που έχομε παραλάβει παραδοσιακά, που διδάσκονται καθολικά και που ερμηνεύονται ορθά από την Εκκλησία μας. Γιατί αλλιώς ποτέ δεν θα μας λυθούν οι απορίες μας και ασφαλώς θα πέσουμε σε πλάνη και θα ζημιωθούμε πολύ.

Γενικά και στα τρία ερωτήματά σου η παραβολή του άφρονος πλουσίου μας διδάσκει και στο σημείο αυτό και μας δίνει την απάντησι από τον διάλογον που έχει ο μετά θάνατον βασανιζόμενος πλούσιος και ο χαίρων πτωχός Λάζαρος. Σου την παραθέτω προς υπενθύνησι: Παρακαλεί ο πλούσιος τον Αβραάμ· «ερωτώ σε (παρακαλώ σε) πάτερ, ίνα πέμψης αυτόν (τον Λάζαρον) εις τον οίκον του πατρός μου· έχω γαρ πέντε αδελφούς· όπως διαμαρτύρηται αυτοίς, ίνα μη και αυτοί έλθωσιν εις τον τόπον τούτον της βασάνου. Λέγει αυτώ Αβραάμ· έχουσι Μωϋσέα και τους προφήτας· ακουσάτωσαν αυτών. Ο δε είπεν· ουχί, πάτερ Αβραάμ, αλλ’εάν τις από νεκρών πορευθή προς αυτούς, μετανοήσουσιν. Είπεν δε αυτώ · ει Μωϋσέως και των προφητών ουκ ακούουσιν, ουδέ εάν τις εκ νεκρών αναστή πεισθήσονται».

Γενικόν συμπέρασμα : Εμπιστοσύνη στην Εκκλησία μας.

Με θερμές ευχές

† Ο Μητροπολίτης Ηλείας ΓΕΡΜΑΝΟΣ

 

Απάντηση Σεβασμιωτάτου-Σχολιασμός στην Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Πύργου για το άρθρο "ο φόβος του θανάτου"

E-mail Εκτύπωση PDF

Προς τον αξιότιμον Διεθυντήν της Εφημερίδος ΠΑΤΡΙΣ

Ενταύθα

 

Αξιότιμε κ. Διευθυντά,

Εδιάβασα σήμερα ( 28-3-2019 ) το άρθρον του κ. Θανάση Χαϊκάλη με τον τίτλον « ο φόβος του θανάτου » , όπως κάνω κάθε φορά, γιατί πράγματι ο κ.Χαϊκάλης γράφει πάντοτε εποικοδομητικά , και θέλω ιδιαίτερα να τον συγχαρώ.

Επειδή όμως το θέμα του θανάτου είναι από τα σπουδαιότερα θέματα της θεολογίας και ο κ. Χαϊκάλης δεν είναι ειδικός σ’αυτά , θέλω δια της παρούσης μου να δώσω στους αναγώστες την θεολογική άποψι περί του θανάτου .

1. Εν πρώτοις πρέπει να αναφέρω, ότι η Εκκλησία μας διδάσκει πως το κακόν και ο θάνατος στον άνθρωπο δεν προέρχονται από τον Θεόν. Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπον με σώμα και ψυχή και με  όλα τα χαρίσματα του ελεύθερου και λογικού ανθρώπου με την δυνατότητα να μη πεθάνη ποτέ, αλλά να ζη αιώνια και χαρούμενα στον Παράδεισο. Με μία προϋπόθεσι, ότι θα έμενε ενωμένος με τον Θεόν Δημιουργόν του , που είναι η πηγή της ζωής και της χαράς της ζωής. Οι Πρωτόπλαστοι, παραπλανηθέντες από τον Σατανά, εδιάλεξαν να παραβούν την εντολήν του Θεού, απομακρύνθηκαν από τον Θεόν και έτσι έφυγαν και από τον Παράδεισον, ευρέθηκαν στα αγκάθια και στα τριβόλια της ζωής και ωδηγήθηκαν στον θάνατον ( Γένεσις Β 15- Γ 20 ).

Όμως και ο θάνατος θεωρείται από την Εκκλησία μας ως ευεργεσία του Θεού στον άνθρωπον, διότι επετράπη από τον Θεόν, « ίνα μη το κακόν αθάνατον γένηται » . Φαντασθήτε με πόσους πόνους και με τι βάσανα θα ζούσε ο άνθρωπος αιώνια ως άρρωστος μέσα στα αγκάθια και στην φθορά. Η ανθρωπότητα θα ήτο τότε μια αληθινή κόλασι. Γιαυτό και πολλοί, όταν βλέπουν να υποφέρη κάποιος συνάνθρωπός μας, λένε ας τον αναπαύση ο Θεός, δηλαδή εύχονται να πεθάνη. Η όταν πεθαίνη μέσα στους πόνους, λένε τον ανάπαυσε ο Θεός. Είναι αυτή η πράξις του Θεού, που μετά την παράβασι των Πρωτοπλάστων, ενέδυσε αυτούς  με « δερμάτινους χιτώνες » ( Γένεσις Γ 21 -24).

2. Κατά την Εκκλησίας μας ο άνθρωπος επλάσθη από τον Θεόν με σώμα και ψυχή. Μετά τον θάνατον το σώμα του ανθρώπου διαλύεται και επιστρέφει εις « την γην εξ ης ελήφθη», η δε ψυχή του επιστρέφει και πάλιν εις τον Θεόν , από τον Οποίον έλαβε την αρχήν δια της πνοής του ( Γένεσις Β 7 ) , αναμένοντας την Ανάστασι των σωμάτων για να ξαναενωθούν με την ψυχή τους και να περιμένουν την Β Παρουσία του Χριστού δια την τελική κρίσι.

3. Όμως, όπως κάθε πατέρας αγαπάει τα παιδιά του, έτσι και ο Θεός Πατέρας υποσχέθηκε στους Πρωτοπλάστους, ότι θα στείλη τον Σωτήρα και Λυτρωτήν των ανθρώπων, τον Μονογενή του Υιόν , τον Ιησούν Χριστόν ( Γένεσις Γ 15) . Έτσι « ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου απεστάλη ο άγγελος Γαβριήλ υπό του Θεού ..προς την Παρθένον Μαρίαν ..... και προς αυτήν είπεν Χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία ο Κύριος μετά σου .... εύρες γαρ χάριν παρά Θεώ , και ιδού συλλήψη εν γαστρι και τέξη υιόν και καλέσης το όνομα αυτού Ιησούν ....» ( Λουκά 26-56) .

Είναι αυτό που έλεγαν και οι Αρχαίοι Έλληνες με τον μύθον της Πανδώρας . Δηλαδή ότι οι Θεοί όλα τα κακά τα έκλεισαν σ’ένα κουτί , και το έδωκαν στην Πανδώρα να το φυλάη και να μη το ανοίξη , γιατί αν το ανοίξη θα βγούνε όλα τα κακά και θα τους  βασανίζουν στη  ζωή. Η  Πανδώρα παρέβη την εντολήν των θεών, άνοιξε το κουτί και βγήκαν όλα τα κακά στον κόσμον. Είχε μείνη μέσα όμως η ελπίδα! ! Δηλαδή ότι θα έλθη ο Σωτήρας.

Έτσι από την αρχαιότητα όλοι οι άνθρωποι όλων των εποχών ανέμεναν τον Λυτρωτήν και Σωτήρα . Σας θυμίζω από τους Έλληνες την Τραγωδία του Αισχύλου « Ο Προμηθέας Δεσμότης». Κατά τον Τραγωδόν , στον καρφωμένον στον Καύκασο και βασανιζόμενον Προμηθέα, λέει ο Ερμής : « Εκεί θα είσαι καρφωμένος και θα βασανίζεσαι μέχρις ότου σε λυπηθούν οι θεοί και στείλουν κάποιον και πάρη την θέσιν σου ».

Εμείς οι Χριστιανοί λοιπόν πιστεύουμε , ότι ήλθε ο Σωτήρας και Λυτρωτής Ιησούς Χριστός, ανέβηκε στον Σταυρό, αντί ημών των ανθρώπων, κατέβηκε στον Άδη και ανεστήθη , συναναστήσας και όλους τους απ’αιώνος κεκοιμημένους. Δια της αναλήψεώς του δε ωδήγησε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος και πάλιν εις τα δεξιά του Θεού και Πατρός, στην αιώνια Βασιλεία Του , ώστε εκεί να ζη ο άνθρωπος αιώνια.

4. Η Εκκλησία μας δέχεται την μετά θάνατον ζωήν, όπως την εδέχοντο και οι αρχαίοι Έλληνες και άλλοι Λαοί. Σας θυμίζω τον Σωκράτη, που όταν οι Μαθηταί του προσπαθούσαν, φιλοδωρώντας τους φύλακες, να τον απαλλάξουν από τον θάνατον, εκείνος τους είπε « Που ξέρετε αν η άλλη ζωή είναι καλύτερη από αυτήν ; ». Και οι Αιγύπτιοι γιαυτό εταρίχευαν τους Βασιλείς τους. Γιατί επίστευαν στην μεταθάνατον ζωήν.

5. Και κάτι τελευταίο. Ο Θεός με τον θάνατον δεν φέρνει στους Χριστιανούς ανθρώπους, φόβον , ΟΧΙ . Απεναντίας με τον θάνατον θέλει αφ’ενός μεν να τους βοηθάη να αντιμετωπίζουν πολύ καλύτερα και ανετώτερα τις δυσκολίες της παρούσης ζωής, αφού ελπίζουν στην άλλη αιώνια και χαρούμενη ζωή στον Παράδεισο του Θεού και αφ’ετέρου κάνει τον άνθρωπον να ολοκληρώνεται και να γίνεται άνθρωπος πραγματικός, ως αυτός που με αναμμένο το φανάρι του έψαχνε να βρη ο Διογένης μες στο ηλιόλουστο  μεσημέρι στην αγορά της Αθήνας  ως είναι οι άγιοί της Εκκλησίας μας, που είναι ωφέλιμοι για τον εαυτόν τους και τους συνανθρώπους των.

Γιαυτό και η Εκκλησία μας συνιστά να μη φοβόμαστε τον θάνατον, αλλά να τον θυμόμαστε πάντοτε, για να γινόμαστε καλύτεροι.

Με ευχές , ευχαριστίες και εκτίμησι

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο Ηλείας ΓΕΡΜΑΝΟΣ

   

Περί του Κοινωνικού Βίου - υπό του Θεολόγου κ. Μιχαήλ Κων. Μπερκουτάκη

E-mail Εκτύπωση PDF
Έκθεσις συνοπτική της Ορθοδόξου κοινωνικής διδασκαλίας, πονηθείσα υπό του Θεολόγου Μιχαήλ Κων. Μπερκουτάκη.
   

Ραδ. Σταθμός Ι.Μ. Ηλείας 107,6FM

radiosima