gototopgototop
You are here: ΑΡΧΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ Ειδήσεις
  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Search

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΗΛΕΙΑΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΜΟΝΑΧΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ "ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ"

E-mail Εκτύπωση PDF

Σεβασμιώτατε,

Την 19-1-2020 εις τον ΕΞΑΨΑΛΜΟ εδημοσιεύθη κείμενο με τον τίτλον: «Άγιος Χριστόφορος ο Παπουλάκος – Γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης: Ένας αδικημένος Άγιος».

Την 21-1-2020 απέστειλα εις την ως άνω Ιστοσελίδα δύο ιδικά σας σχετικά κείμενα δια να γίνη ένας διάλογος και να φανή η αλήθεια.

Έχουν περάσει επτά ημέρες και ακόμη δεν εδημοσιεύθησαν. Δια τούτο σας παρακαλώ να δημοσιευθούν αυτά στην Ιστοσελίδα της Μητροπόλεως.

Πρωτοπρεσβύτερος Ηλίας Παπαγγελής

Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος

 

Προς

Τον Σεβ. Μητροπολίτην Θήρας , Αμοργού και Νήσων

Κύριον ΕΠΙΦΑΝΙΟΝ

847.00 ΘΗΡΑ

Σεβασμιώτατε άγιε Θήρας,

Μόλις προχθές έλαβα από τον π. Μάρκο Μανώλη το Ημερολόγιον της Μητροπόλεώς σας του έτους 2010 και με έκπληξι είδα ότι το έχετε αφιερώσει εις τον , όπως τον αποκαλείτε. Ενώ ούτε αγιότητος έχουν δειχθεί ούτε η Εκκλησία μας έχει περί τούτου αποφανθεί.

Σεβασμιώτατε δεν γνωρίζετε ότι η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος προσφάτως, το 2005, απέρριψε αίτησιν του Συλλόγου των Αρμπουναίων Καλαβρύτων περί της αγιοκατατάξεώς του ;

Δεν γνωρίζετε ότι κατά του προσώπου του Μοναχού Χριστοφόρου Παναγιωτοπούλου υπάρχουν και δεν ανεκλήθησαν αι Συνοδικαί Εγκύκλιοι της 15ης και 26 Μαίου του 1852 και της 9ης Ιουνίου του ιδίου έτους;

Πως λοιπόν εσείς πριν η Ιερά Σύνοδος ανακαλέσει τας ως άνω Εγκυκλίους της και πριν οι ιστορικοί και θεολόγοι παρουσιάσουν τεκμηριωμένες εργασίες περί του προσώπου και της δράσεως του Μοναχού Χριστοφόρου Παπουλάκου προέβητε στην αναγνώρισι της αγιότητός του;

Ποία είναι εκείνα τα αληθή και συγκεκριμένα ιστορικά , που σας έπεισαν να θεωρήσετε τον Μοναχόν Χριστοφόρον Παναγιωτόπουλον η Παπουλάκον ως άγιον της Τοπικής σας Εκκλησίας;

Και με ποία κριτήρια εσείς, σε αντίθεσι με την σχετικήν απόφασιν της Ιεράς Συνόδου, προέβητε εις αναγνώρισιν της αγιότητος ενός αμφιλεγόμενου εισέτι ιστορικά και θεολογικά προσώπου;

Βεβαίως στο βιογραφικό Σημείωμα του Ημερολογίου γράφετε ( σελίδα 22 ), ότι << η τιμή προς τους αγίους ανέκαθεν αποτέλεσε μια αυθόρμητη εκδήλωση των πιστών,

όταν στην συνείδησή τους ένα πρόσωπο είχε περιβληθεί με το φωτοστέφανο της δόξης>>. ΝΑΙ , αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωσι έχομε το αντίθετο.Εδώ έχομε πρόσωπο επί 150 χρόνια λησμονημένο από όλους, που μόλις τώρα την τελευταία δεκαετία κάποιοι το θυμήθηκαν και προσπαθούν για καθαρά κοσμικούς λόγους να το αγιοποιήσουν. Εδώ αντί του αυθορμήτου έχομε ολοφάνερη προσπάθεια κάποιων μεμονομένων ατόμων τεχνιτής κατασκευής και επιβολής αγίου. Εδώ έχομε κλασσική περίπτωσι του λογικού λάθους της λήψεως του ζητουμένου. Γιατί, Σεβασμιώτατε, λίγα χρόνια, μετά τον θάνατόν του ποιός ενθυμήτο τον Παπουλάκο;

Ο αείμνηστος έγκριτος ιστορικός Τάσος Γριτσόπουλος, ( + 2009) , φιλόλογος που ασχολήθηκε όσον ολίγοι με τα εκκλησιαστικά της Πελοποννήσου κατά την τουρκοκρατία και μετ' αυτήν , γράφει χαρακτηριστικά , ως συμπέρασμα του σχετικού άρθρου του στην Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαιδεία Τόμος 10ος , στήλη 18, ένθα και σχετική βιβλιογραφία, ( Έκδοσις Αθανασίου Μαρτίνη) • .

Σεβασμιώτατε ,

Πιστεύω ότι εκκλησιολογικά και θεολογικά έχετε στην περίπτωσι αυτή λανθασμένα αποφασίσει. Αλλά δεν θα μείνω τώρα σ' αυτό, που είναι εκκλησιολογικό και θεολογικό ζήτημα. Θα έλθω σε πρακτικά ιστορικά γεγονότα, που χωρίς αντιλογία διαπιστώνονται εύκολα.

Σας ερωτώ λοιπόν •

α . Ποία συγκεκριμένα γραπτά στοιχεία έχετε και ποίων χρόνων είναι αυτά, τα οποία αποτυπώνουν την πίστι του πληρώματος της Μητροπόλεώς σας στην αγιότητα του Μοναχού Χριστοφόρου;

β . Πότε ακριβώς έγινε και υπό ποίων η ανακομιδή των οστών του Μοναχού Χριστοφόρου Παναγιωτοπούλου και ποία εκκλησιαστική Αρχή εκείνης της εποχής βεβαιώνει ότι η ανακομιδή έγινε στον τάφο του Μοναχού Χριστοφόρου και ότι η κάρα είναι αυτού του Μοναχού και όχι άλλου;

γ . Στο Ημερολόγιόν σας (σελίδα 15 ) γράφετε ότι το κελλίον του περιορισμού του Μοναχού Χριστοφόρου στην Μονή Προφήτου Ηλιού Θήρας έχει γίνει Παρεκκλήσιον Αγίου Σπυρίδωνος .

Σας ερωτώ:

Ποία εκκλησιαστική Αρχή η ιστορικό ντοκουμέντο επεβεβαιώνει αναντιρρήτως ότι αυτό είναι το κελλί της φυλακίσεως του Μοναχού Χριστοφόρου ;

Οι καταστροφές και οι ανακαινίσεις δεν άλλαξαν τα δεδομένα του 1861 , ως προς την σημερινήν συγκρότησιν των κελλίων της Μονής; Τα κελλιά της Μονής δηλαδή είναι από το 1861 αναλλοίωτα ;

Πότε και διατί το παρεκκλήσιον αυτό αφιερώθη στον άγιον Σπυρίδωνα;

Γιατί δεν αφιερώθη στον Μοναχόν Χριστοφόρον;

δ . Στην σελίδα 11 του Ημερολογίου σας εικονίζεται λειψανοθήκη που λέγεται ότι περιέχει την τιμία κάρα του Οσίου και η οποία φυλάσσεται στην Ι. Ν. Αγίου Αθανασίου Άρμπουνα Καλαβρύτων.

Πέστε μου, παρακαλώ, ποίας χρονολογίας είναι η λειψανοθήκη αυτή και ποία Εκκλησιαστική Αρχή και πότε έχει βεβαιώσει την γνησιότητα του περιεχομένου της ;

Εξηγήστε μου ακόμη • Πως η Εκκλησιαστική Αρχή και οι τόσοι και τόσοι πιστοί στην Θήρα η στην Άνδρον άφησαν να φύγη η κάρα του Μοναχού Χριστοφόρου από την περιοχή τους και να έλθη στα Άρμπουνα των Καλαβρύτων; Εκτός αν δεν είχαν τότε ενδιαφέρον περί αυτής !

ε .Στην σελίδα 25 του Ημερολογίου σας εικονίζεται και άλλη λειψανοθήκη .

Εξηγήστε μου σας παρακαλώ :

Πότε έγινε η λειψανοθήκη αυτή ;

Ποία Εκκλησιαστική Αρχή επέτρεψε την απότμησιν αυτήν και έχει βεβαιώσει την γνησιότητά της ;

στ . Στην σελίδα 23 του Ημερολογίου σας σημειώνετε ότι .

Σας ερωτώ και πάλιν, αδελφέ:

Πάντα τα ανωτέρω αποτμήματα από ποίαν εκκλησιαστικήν Αρχήν εδόθησαν και πότε ;

ζ . Στην σελίδα 24 γράφετε, ότι στον Ενοριακό Ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας Πατρών υπάρχει αφιερωμένο παρεκκλήσιο στον Μοναχό Χριστοφόρο. Όμως σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχα σήμερα με τον ιερατικόν Προϊστάμενον του Ναού Πρωτοπρεσβύτερον Ερμόλαο Μασσαρά μου διέψευσε τούτο. Τι έχετε να μου ειπήτε περί αυτού ;

Πολλά ακόμη τα ερωτήματα. Θα μείνω όμως σ' αυτά, για να μπορέσετε να μου απαντήσετε και θα επανέλθω. Σήμερα θα τελειώσω με το εξής μόνον ερώτημα •Ποίος έγραψε στο Ημερολόγιόν σας το βιογραφικό σημείωμα του Μοναχού Χριστοφόρου;

Γιατί βλέπω ότι όλοι όσοι γράφουν στις ημέρες μας δια το θέμα τούτο, γράφουν τα ίδια πράγματα και ο ένας επικαλείται τον άλλον ως βιβλιογραφική πηγή. Διαπιστώνεται δηλαδή η γνωστή μέθοδος κατασκευής ειδήσεων και μαρτυριών.

Σεβασμιώτατε άγιε Θήρας ,

Αν αφήσουμε ανεξέλεγκτη την κατάστασι αυτή περί το θέμα των ορθοδόξων κριτηρίων αγιοκατατάξεως και εγγραφής εις τας αγιογραφικάς Δέλτους της Εκκλησίας μας , θα ιδούμε πολλά παράξενα, με αποτέλεσμα να παραπλανώνται οι πιστοί μας, ακολουθούντες λάθος δρόμον και να ζημιώνεται τα μέγιστα και ανεπανόρθωτα η Εκκλησία μας. Διότι αν έτσι πρόχειρα από διάφορες σκοπιμότητες και δια μη εκκλησιαστικούς λόγους προβαίνουμε εις αγιοκατατάξεις, τότε θα προσβληθή ολόκληρον το αγιολόγιον της Εκκλησίας μας. Τότε πλέον ευρισκόμεθα

εκτός οδού σωτηρίας . Και αλλοίμονον σε μας , τους Επισκόπους και τον Λαόν μας, που θα τον τρέφουμε με άχυρα και ξηρά χόρτα. Τότε τι θα απολογηθούμε , Αδελφέ ;

Σεβασμιώτατε , ο Λαός μας σήμερα δεν έχει ανάγκην υποκαταστάτων των Αγίων μας , αλλά από γνήσια ορθόδοξο πίστι και φωτισμένη από την αλήθεια χριστιανική ζωή, στηριζόμενη στις δεήσεις και τις προσευχές των υφ' όλων αναγνωριζομένων αγίων μας.

Προς πληρεστέραν ενημέρωσίν σας , δια της παρούσης σας αποστέλλω τρεις απαντήσεις μου .

Μία προς Αρχιμ. Νεκτάριον Πέττα, την άλλην προς τον κ. Ευθύμιον Αρμπουνιώτην , που έγραψαν σχετικά βιβλία και τον κ. Χαράλαμπον Μπούσιαν που συνέθεσε σχετικήν ακολουθίαν, δια να ιδήτε και τα εκείνων λάθη.

Επί τούτοις, αναμένων τις εξηγήσεις σας, διατελώ ,

Κοινοποίησις

1. Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησίας της Ελλάδος, Ιωάννου Γενναδίου 14 115.21 ΑΘΗΝΑ,

υπό τύπον ευλαβούς Αναφοράς, ίνα ευαρεστηθή να λάβη γνώσιν και δια κατ' Αυτήν .

2. Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΝ, Ιεράν Αρχιεπισκοπήν Αθηνών, Αγίας Φιλοθέης 21 105 56 ΑΘΗΝΑ.

3. Σεβ.Μητροπολίτην Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.Αμβρόσιον, Ρωμανιώλη 43, 251 00 ΑΙΓΙΟΝ.

4. Σεβ. Μητροπολίτην Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας & Μήλου κ. Δωρόθεον Β , Ερμούπολις 841 00 ΣΥΡΟΝ .

 

 

 

Προς

Τον κ. Ευθύμιον Ι. Αρμπουνιώτη

Συγγραφέα

250 01 ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ

Αγαπητέ μου κ. Αρμπουνιώτη,

Έλαβα το βιβλίο σου π.Χριστοφόρος Παναγιωτόπουλος ο του Άρμπουνα. Και η Ορθόδοξη Πίστη των Ελλήνων ( 1830 -1860), και σ' ευχαριστώ θερμά , αλλά και σε συγχαίρω δια τους κόπους σου.

Εμελέτησα το βιβλίο σου, γιατί με ενδιαφέρει το θέμα γενικώτερα και ειδικά δια τον συγκεκριμένον Μοναχόν.

Επειδή λοιπόν μου ζητείς και την κρίσιν μου σου γράφω τις απόψεις μου, γενικά και ειδικά.

Γενικά

1. Ως γνωστόν ένα από τα 4 ιδιαίτερα γνωρίσματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας είναι το , αφού κεφαλή αυτής είναι ο ΠΑΝΑΓΙΟΣ Θεάνθρωπος Κυριος Ιησούς Χριστός. Αλλά και ο γλυκύτερος καρπός της Εκκλησίας μας είναι ο αγιασμός των μελών της, αφού (Α Θεσσαλ. Δ 3), ενώ ο Θεάνθρωπος εις την αρχιερατικήν του προσευχήν έλεγεν• και παρεκάλει τον Ουράνιον Πατέρα του• ( Ιωάννου ΙΖ 17-19 ). Δια τούτο και η θεϊκή παραγγελία• (Α Πετρου Α 16).

Επειτα βασική πίστις της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας είναι, ότι πας άνθρωπος βαπτιζόμενος εις το όνομα της Αγίας Τριάδος ενούται με το μυστικό Σώμα του Κυρίου και ως τοιούτος είναι άγιος. Διότι κατά τον Απ. Παύλον ( Ρωμαίους ΙΑ 16 ). Εξ ου και ομιλούμεν περί , όταν απευθυνόμεθα σε

χριστιανούς συνανθρώπους μας ( Ρωμαίους Α 7, ΙΕ 25-26, Β Κορινθίους Α 1, Εφεσίους Α 1, κ.λ.π. ).

2. Παρά ταύτα η Εκκλησία μας εκ πάντων των αγίων μελών της εξεχώρισε κάποια μέλη της, τα οποία εχαρακτήρισε με το ιδιαίτερο προσωνύμιο του , δια την μεγίστην τους προσφορά στην Εκκλησίαν (ιεραποστολική, ομολογιακή, θυσιαστική, ασκητική, θεολογική, θαυματουργική κ.λ.π. ), αλλά και δια την ιδιαιτέραν χάριν και την τιμήν που έλαβαν από τον Θεόν και την παρρησίαν που απέκτησαν παρά τω Θεώ ( Θεοτόκος, Πρόδρομος, Απόστολοι, Πρωτομάρτυς Στέφανος, Αποστολικοί Πατέρες, Μαρτυρες, Μεγάλοι ιεράρχες κ.λ.π. ). Τούτο αποτελούσε κοινή πεποίθησι, καθολική συνείδησι των πιστών της Εκκλησίας μας. Δηλαδή οι πιστοί απελάμβαναν και ζούσαν τα δια του αγίου προσώπου εκπεμπόμενα θεία χαρίσματα ( εμφανίσεις του, θαύματα, θεραπείας, ευωδία λειψάνων, ικανοποίησι διαφόρων αιτημάτων κ.λ.π. ) στην καθημερινή τους ζωη. Ετσι, όταν η συνείδησις των πιστών μαρτυρούσε δια την αγιότητα ενός συγκεκριμένου προσώπου, τότε, χωρίς καμμίαν επίσημον πράξιν συνήρχοντο οι πιστοί δια την επέτειον της μνήμης του, ανεγείροντο Ναοί επ ονόματί του, εποιούντο τροπάρια, κ.λ.π. Τοτε και η Διοικούσα Εκκλησία ομολόγει επισήμως την αγιότητα των αγίων ανδρών ( Συνοδικό Ζ Οικουμενικής Συνόδου ), απεδέχετο τις ιερές Ακολουθίες και τις ενσωμάτωνε στα εν χρήσει λειτουργικά της βιβλία. Πολύ αργότερα δε άρχισε να εκδίδη και επισήμους Πράξεις αναγνωρίσεως αγίων ( Γρηγόριον Παλαμά, Αγιον Διονύσιον Ζακύνθου, όσιον Γεράσιμον κ.λ.π. )1

Τελος θέλω να υπογραμμίσω και τούτο, ότι η τιμή των αγίων, γίνεται ΜΟΝΟΝ δια να δοξάζεται δι αυτών ο Θεός και να ενισχύωνται στον πνευματικόν τους αγώνα οι αγωνιζόμενοι χριστιανοί, επικαλούμενοι τις πρεσβείες των. Δια ΚΑΝΕΝΑΝ άλλον λόγον.

1. Ιδε• Αμίλκα Αλιβιζάτου, η Ανακήρυξις των αγίων εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία, Αθήναι 1948, Ιερωνύμου Κοτσώνη, εν Θ.Η.Ε., Τομος Α , στήλη 272 κ. εξ., Στυλιανού Παπαδοπούλου, Διαπίστωση και διακήρυξη της αγιότητος των αγίων, Κατερίνη 1990, του αυτού• Υπόμνημα προς την ΔΙΣ περί της προτεινομένης αγιοποιήσεως του αοιδίμου Μητροπολίτου Σμύρνης Χρυσοστόμου, εν ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, 11-12-1994, σελ. 1 και 4.

3. Στις ημέρες μας όμως βλέπω μιαν άλλου είδους προσπάθειά τινων.

Δηλαδή σήμερα επιδιώκεται από τινας όχι η αναγνώρισις επισήμως της ήδη υπαρχούσης εκκλησιαστικής πεποιθήσεως, η οποία αντικειμενικά και εκκλησιολογικά έχει σχηματισθή και βιώνεται επί μακρόν από τα μέλη της Εκκλησίας, αλλά πρώτα να γίνη η αναγνώρισις της αγιότητος κάποιων προσώπων από τα όργανα της Εκκλησίας και έπειτα η αποδοχή αυτών από τα μέλη της. Κατά ένα τρόπον δηλαδή γίνεται προσπάθεια επιβολής από την εκκλησιαστικήν Διοίκησιν των υπ' αυτής θεωρουμένων αγίων προσώπων στο Πλήρωμα της Εκκλησίας, ώστε να μη ωφελήται το Πλήρωμα της Εκκλησίας εκ της αγιοποιήσεως τούτων και να αποβαίνη άσκοπος η επίσημος αναγνώρισίς των, κάποτε δε και επιζήμιος, αφού ακούονται και γράφονται δυσμενή σχόλια και δια τα αγιοποιημένα πρόσωπα ( Χρυσόστομος Σμύρνης ) και δια την σπουδήν της Διοικούσης Εκκλησίας μας, ως εις την περίπτωσιν του ιατρού Λεκκα, ώστε τινές να ομιλούν περί . Διότι πράγματι τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες !

4. Δια τούτο διερωτάται κανείς∙ Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος

τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε η εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου;

Μηπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν , ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Ελληνες των χρόνων του Ιησού ( Ιδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ΙΒ 38-45, ΙΣΤ 1-4, ΚΖ 42-44, Λουκά Δ 23-30, ΙΑ 29, Ιωάννου ΣΤ 30-41, Α Κορινθίους 22-26), και η Εκκλησία,αντιθέτως απ' ο,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων;

Μηπως η Εκκλησία μας, επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού η της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα;

Μηπως είναι τούτο κάτι κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του;

Παντως ο,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.

5. Ακόμη θέλω να υπογραμμίσω, ότι δεν επιτρέπεται να λαμβάνωνται από την Εκκλησίαν αποφάσεις αναγνωρίσεως αγίων, γιατί το θέλουν, το επιδιώκουν και πιέζουν προς τούτο κάποιοι συμπατριώτες τους ( Σμυρνιοί, Χιώτες, Αγιορείτες, Αρμπουναίοι, κ.λ.π. ). Το γεγονός της υποβολής πολλών αιτήσεων διαφόρων μη εκκλησιαστικών φορέων, Συλλόγων, Σωματείων, ακόμη και ιδιωτών δια την αγιοποίησι προσώπων είναι κατά την άποψί μου ένα ακόμη σημείον κοσμικοποιήσεως του ζητήματος, φανερώνει το αντικανονικόν του πράγματος και το απαράδεκτον της εκκλησιαστικής τακτικής. Είναι όντως ανεπίτρεπτον να λαμβάνωνται από την Εκκλησίαν τοιαύται αποφάσεις με κοσμικά κριτήρια.

Το γεγονός τούτο, δηλαδή της εν τάχει και σωρηδόν αγιοποιήσεως εκκλησιαστικών ανδρών, θεωρώ ως και με καταλαμβάνει φόβος και τρόμος, όταν βλέπω λαϊκούς και Κληρικούς, να επιδιώκουν την αγιοποίησι κάποιων μελών της Εκκλησίας μας.

Δια τούτο πιστεύω, ότι η Διαρκής Ιερά Σύνοδος και η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά και το Οικουμενικόν Πατριαρχείον πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί, όταν πρόκειται να λαμβάνουν αποφάσεις δια το τόσον σοβαρόν τούτο εκκλησιαστικό ζήτημα.

Ειδικώτερα και συγκεκριμένα δια το βιβλίο σου και τον Μοναχόν Χριστοφόρον Παναγιωτόπουλον η Παπουλάκον.

1. Περί του βίου και της δράσεως του Μοναχού Χριστοφόρου Παναγιωτοπούλου έχουν γραφή πολλά στα 160 χρόνια από του θάνατου του ( 19-1-1861 ). Κυρίως τότε στις ημέρες της δράσεώς του και τώρα τα τελευταία

10 χρόνια. Όμως εις μεν το Λαόν δεν έχει ακόμη ξεκαθαρισθή πότε πρόκειται δια τον Ευγένιον Παπουλάκον, που και αυτός έζησε στα Καλαβρυτοχώρια και πότε δια τον Χριστοφόρον Παπουλάκον, εις δε τους ιστορικούς θεωρείται αμφιλεγόμενο πρόσωπο, όσον και αν το εξωράϊσε η μυθιστορηματική βιογραφία του Κωστή Μπαστιά (Ίδετε Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, Τόμος 15, σελ. 468 κ.εξ., λήμμα ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ, και Θ.Η.Ε. Τόμος 10ος , στήλη 14 κ. εξ., λήμμα επίσης Παπουλάκος ).

Έπειτα υπάρχουν εις βάρος του τρεις Εγκύκλιοι της Ι.Συνόδου, της 15ης και 26ης Μαίου 1852 και της 9ης Ιουνίου 1852, δια των οποίων ούτος καταγγέλλεται εις το Ελληνικόν λαόν, ως . Αι Εγκύκλοι αυταί της Ι.Συνόδου υφίστανται ακόμη και δεν έχουν ανακληθή. Επίσης παρά την ταραχώδη ζωή του, την εκ πολλών χιλιάδων οπαδών του, εξ ων πολλοί ένοπλοι, εκοιμήθη και παρέμεινε έκτοτε λησμονημένος στην Μονή Παναχράντου Άνδρου, εις την οποίαν είχεν υπό της Εκκλησίας εξορισθή.

Αλλ' ούτε και κάποιο αποδεδειγμένως θαυμαστόν θεοσημείον έχομε η άλλα σημεία, τα οποία να φανερώνουν την αγιότητά του. Απεναντίας μάλιστα,

μόλις έγινε γνωστή η υποβολή της αιτήσεως της Ενώσεως Αρμπουναίων δι' αναγνώρισιν, δημοσιογραφικόν Φύλλον των Αθηνών, άρχισε να γράφη ειρωνικά περί της προσπαθείας ταύτης. Σε τίτλο με μεγάλα γράμματα γράφει∙ . Και υπότιτλος∙ . Και με μαύρα ευδιάκριτα γράμματα∙ ( Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 24-25 Μαρτίου 2001).

2.Η Ένωσις ΑΡΜΠΟΥΝΑΙΩΝ είχαν υποβάλλει αίτησιν αγιοκατατάξεως του Μοναχού Χριστοφόρου Παπουλάκου, την οποίαν η Ιερά Σύνοδος απέρριψε.

Με ενδιαφέρει να μάθω και σε ερωτώ•

α) Πότε ιδρύθηκε η Ένωσις Αρμπουναίων ο ΑΓ.ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ;

β) Γιατί την Ένωσι τους οι Αρμπουναίοι δεν την έχουν αφιερώσει στον Άγιον ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΝ η Παπουλάκον ;

γ) Μήπως τα ιδρυτικά Μέλη της Ενώσεως των Αρμπουναίων δεν είχαν τότε την συνείδησιν της αγιότητος του Παπουλάκου, γιατί αν την είχαν θα έδιναν το όνομά του στην Ένωσίν τους ;

δ) Δεν έχω υπ'όψι μου τους λόγους που οι συμπατριώτες σου τότε προέβαλαν δια την αναγνώρισι της αγιότητός του. Πιθανολογώ όμως, ότι η ιδέα εκαλλιεργήθη σ'αυτούς εκ των υστέρων από κάποιους ένεκα της ευκολίας με την οποίαν η Εκκλησία μας άρχισε στις ημέρες μας να αναγνωρίζη την αγιότητα διαφόρων προσώπων, η δια να μεγαλυνθή το χωριό τους και δεν ξέρω και διατί άλλα. Δηλαδή από καθαρά κοσμικά κριτήρια. Γιαυτό ερωτώ • Γιατί δεν εζήτησαν τούτο προ 40 η 50 η 80 ετών ; Τι το εξαιρετικό συνέβη τώρα ;

3. Το βιβλίο σου κινείται στην ίδια γραμμή των συμπατριωτών σου. Καθαρά φαίνεται η προσπάθειά σου όχι να παρουσιάσης ιστορικά ντουκουμέντα της ζωής και της δράσεως του συμπατριώτου σου Μοναχού Χριστοφόρου Παναγιωτοπούλου του επωνομαζουμένου Παπαυλάκου, για να ξεκαθαρισθή το πρόσωπό του και η ενθωφελής αν υπήρξε δράσις του , αλλά πως θα παρουσιασθή η αγιότης του. Όπερ λανθασμένον.

Γράφεις στο βιβλίο σου, για να δικαιολογήσης την αγιότητά του, ότι στην Μονή του Αγίου Αυγουστίνου στο Τρίκορφο ( Μουλατσίωτη ) και αλλού έχουν αναγερθή Ναοί επ' ονόματί του.

Ερωτώ•

Πότε ιδρύθησαν αυτοί οι Ναοί ;

Γιατί δεν ιδρύθησαν προ 50 η 60 η 80 χρόνια ;

Έχουν εγκαινιασθή οι Ναοί αυτοί ;

Δύσκολο είναι να φτιάξη κανείς στο κτήμα του ένα Ναό ;

Κύριε Αρμπουνιώτη,

Νομίζω ότι δεν πρέπει να εκβιάζωμε την ενέργεια της Χάριτος του Θεού. Μακάρι ο συμπολίτης σας Μοναχός και αδελφός μας Χριστοφόρος να έχη από τον Θεόν καταταγή μετά των αγίων Του και είναι τούτο σπουδαίο και αρκετόν για σας και για όλους μας. Όταν ο Θεός θελήση, θα αποκαλύψη την αγιότητά του για την ιδικήν μας σωτηρία και δια ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ ΛΟΓΟΝ ... Εμπιστευθήτε στον Θεόν και στην Εκκλησία μας. Ενδιαφερθήτε δια τον αγιασμό σας με τα αναγνωρισμένα μέσα της Χάριτος του Θεού.

Και ακόμη • Χωρίς την προκατάληψι της αγιότητός του, συνέχισε την έρευνά σου και παρουσίασε τα αποτελέσματά της για την ιστορική αλήθεια και ΜΟΝΟΝ.

Τα άλλα ας τα αφήσωμε στον Θεόν και την Εκκλησίαν του . Γιατί ο Θεός ούτε εκβιάζεται ούτε εκπειράζεται.

Επί τούτοις διατελώ,

Με ευχές και ευχαριστίες

Τελευταία Ενημέρωση ( Τρίτη, 28 Ιανουάριος 2020 08:52 )
 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

E-mail Εκτύπωση PDF

Ανακοινούται προς τους ευσεβείς χριστιανούς της πόλεώς μας ότι το τοπικό Παράρτημα της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων Ηλείας και η Ιερά Μητρόπολις Ηλείας συνδιοργανώνουν εορταστική εκδήλωσι για την Εορτή των Τριών Ιεραρχών. Δια τούτο σας προσκαλούν να μετάσχετε.

Η Εκδήλωσις θα λάβη χώραν στην αίθουσα της Αποστολικής Διακονίας (Κεντρική Πλατεία Πύργου έναντι του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου), την Πέμπτη 30 Ιανουαρίου 2020 & ώρα 6. μ.μ.

Στην εκδήλωση θα ομιλήση ο Αναπληρωτής Καθηγητής Ορθοδόξου Δογματικής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Βελλάς Ιωαννίνων κ. Γεώργιος Παναγόπουλος, με θέμα:

«Οι Τρεις Ιεράρχες: Πρόδρομοι του Κοινωνικού Κράτους η Προφήτες της Βασιλείας των Ουρανών;»

Μετά την εισήγησι του θέματος από τον ομιλητή θα ακολουθήση διάλογος.

(Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως)

Τελευταία Ενημέρωση ( Παρασκευή, 24 Ιανουάριος 2020 08:54 )
 

Επιστολή του Σεβ Μητροπολίτη Ηλείας προς τον Σεβ. Μητροπολίτη Βιδυνίου κκ ΔΑΝΙΗΛ περί του Ουκρανικού Ζητήματος

E-mail Εκτύπωση PDF

Προς

Τον Σεβ. Μητροπολίτην Βιδυνίου

Κυριον ΔΑΝΙΗΛ

Βιδύνιον Βουλγαρίας

 

Σεβασμιώτατε άγιε Βιδυνίου,

Αγαπητέ εν Χριστώ Αδελφέ,

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ.

Η δε δύναμις, το φως και η χαρά της Αναστάσεως να σε πλημμυρίζουν πάντοτε εις την Αρχιερατικήν σου Διακονία.

Έλαβα την από 17-5-2019 επιστολήν σου, σχετική με το Ουκρανικό ζήτημα και σ’ ευχαριστώ θερμά, αλλά και εγκάρδια σε συγχαίρω, διότι οι εκφραζόμενες σ’ αυτήν απόψεις σου στηρίζονται εις τους Ιερούς Κανόνες, στην απ’ αρχής Εκκλησιαστική μας Παράδοσι και στην από αιώνων πρακτική της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Δια τούτο και συμφωνώ απολύτως μαζί σου.

Όντως ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ έχει διαπράξει μέγα Εκκλησιαστικό, Κανονικό και δογματικό λάθος με το να χορηγήση ΜΟΝΟΣ του Τόμον αυτοκεφαλίας στους Ουκρανούς σχιματικούς και αυτοχειροτονήτους της Ουκρανικής Εκκλησίας, χωρίς την γνώμην της Εκκλησίας της Ρωσίας και Συνοδικής Αποφάσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Πράγματι η Ορθόδοξος Καθολική Εκκλησία ευρίσκεται σε δύσκολη στιγμή, χειρότερη, νομίζω, του 1054.

Δια τούτο η αντιμετώπισις του ως μη ώφειλε προκύψαντος σοβαροτάτου τούτου Κανονικού και Εκκλησιαστικού ζητήματος πρέπει να αντιμετωπισθή με μεγάλη πνευματική προσοχή και εκκλησιαστικές κινήσεις, χωρίς βιασύνες και προχειρότητες. Προπαντός δε δεν φθάνομε στην ακοινωνησία, αλλά προσπαθούμε και πράττομε ο,τι έπραξαν οι Άγιοι Απόστολοι με την Αποστολική Σύνοδο και η Εκκλησία μας με τις Οικουμενικές Συνόδους.

2. Όμως, Αδελφέ άγιε Βιδυνίου, πρέπει να σου ειπώ, ότι άποψις μου είναι πως εις τούτο, δηλαδή την μη ορθή απόφασι του Οικουμενικού Πατριάρχου, έχει συμβάλλει κατά ένα τρόπον και η εν Βουλγαρία Εκκλησία, με την αρνητική της στάσι και την μη συμμετοχή της εις την Πανορθόδοξον Σύνοδον της Κρήτης τον Ιούνιον του 2016, ενώ είχε συμμετάσχη στην Σύνοδον των Προκαθημένων στο Σαμπεζί της Ελβετίας τον Ιανουάριον 2016 και είχε συμφωνήσει στα θέματα της Ημερησίας Διατάξεως και στον τόπον και στον χρόνον συγκλήσεώς της. Τότε (στην Κρήτη), αφ’ ενός μεν δεν προσήλθατε να ενώσατε μαζί μας (με την εν Ελλάδι Εκκλησία) την φωνή σας, δια να υπερασπισθούμε μαζί και με τους Αδελφούς Σέρβους, Ρουμάνους , Κυπρίους και άλλους την αλήθεια, αφ’ ετέρου δε, όπως κάποιοι λένε, έτσι εγίνατε (μαζί με την Εκκλησία της Ρωσίας) αφορμή να εκτραπή τώρα ο Οικουμενικός Πατριάρχης της Κανονικότητος, νομίζοντας ότι έτσι σας εκδικείται !!;;

Ο Θεός να μας φυλάει από τέτοιο κατάντημα, Αδελφέ, διότι ακούω να γίνωνται διάφορες παρασκηνιακές διαβουλεύσεις δια το τι δούναι και τι λαβείν ! ! ; ;

3. Αλλά, Σεβασμιώτατε άγιε Βιδυνίου, δεν μου είναι δυνατόν να μη σημειώσω σήμερα και την ανορθόδοξη και αντικανονική συμπεριφορά της ιδικής σας εν Βουλγαριά Ορθοδόξου Εκκλησίας στο γεγονός να θέσετε υπό την προστασίαν σας την σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων. Γιατί έτσι επράξατε στην περίπτωσι αυτήν, ο,τι έπραξε το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο Ουκρανικό. Εκτός, αν έχω λάθος πληροφόρησι, οπότε θα ήθελα να μάθω από σένα και από πρώτο χέρι όπως λέμε, τι ακριβώς έγινε.

Επί τούτοις διατελώ,

Τελευταία Ενημέρωση ( Παρασκευή, 27 Δεκέμβριος 2019 13:00 )
 

ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ: Αξιοπρεπής λύση ή ωμή ανακύκλωση;

E-mail Εκτύπωση PDF

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος απεφάσισε κατά την συνεδρίασή Της, την 6η Νοεμβρίου 2019, την αποστολή ενημερωτικού φυλλαδίου «ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ» σχετικά με τις θέσεις Της περί της καύσεως των νεκρών.

Κατωτέρω παρατίθεται το κείμενο, το οποίο διανεμήθηκε από τις Ιερές Μητροπόλεις στους πιστούς:

«ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ: Αξιοπρεπής λύση ή ωμή ανακύκλωση ;»

Το θέμα της μετά θάνατον καύσης και αποτέφρωσης των ανθρώπινων σωμάτων απασχολεί την εκκλησιαστική κοινότητα ιδιαίτερα κατά την τελευταία εικοσαετία, αφότου άρχισαν συζητήσεις για την νομοθέτησή της (θεσπίσθηκε με διαδοχικούς νόμους το 2006, 2014 και 2016). Ασφαλώς η Ελληνική Πολιτεία είναι αρμόδια να νομοθετεί, αλλά και η Εκκλησία παραμένει ελεύθερη έναντι του Κράτους να τηρεί τις παραδόσεις Της, μακριά από κάθε κοσμική επιρροή και επέμβαση, και υποχρεούται να απευθύνεται στα μέλη Της καταθέτοντας την άποψη και την μαρτυρία Της επί του ζητήματος αυτού, καθώς αφορά άμεσα στην ζωή και στην Θεολογία Της.

Το ανθρώπινο σώμα και η επιλογή της ταφής

Το σώμα συνιστά στοιχείο της υπόστασης του ανθρώπου, ο οποίος έχει πλασθεί κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση του Θεού (Γέν. 1,24) με προοπτική όχι τον θάνατο, αλλά την αιωνιότητα και την ελπίδα της Ανάστασης. Η Εκκλησία θεωρεί το ανθρώπινο σώμα ως «ιερό», ονομάζοντάς το ναό του Αγίου Πνεύματος (Α ́ Κορ. 6,19). Τρανό παράδειγμα γι' αυτό από την ζωή της Εκκλησίας αποτελεί η τιμητική προσκύνηση των ιερών λειψάνων των Αγίων. Αφού το σώμα των Αγίων κοπίασε για την δόξα του Θεού, αυτοί έλαβαν ως θεία δωρεά και μετά τον σωματικό θάνατό τους χάρη, έλεος και δύναμη, με αποτέλεσμα να θαυματουργούν. Η ταφή ανήκει στην παράδοση της Εκκλησίας, η οποία έχοντας ως βάση την Ευαγγελική και Πατερική διδασκαλία σέβεται το ανθρώπινο σώμα ως δημιούργημα του Θεού, γι’ αυτό και το ενταφιασμένο σώμα γίνεται αντικείμενο φροντίδας και προσευχών. Το νεκρό σώμα το θεωρεί όχι ως «στερεό απόβλητο», όπως (κατ’ αποτέλεσμα) το αντιμετωπίζουν οι θιασώτες της αποτέφρωσης, αλλά το περιβάλλει με σεβασμό και τιμή.Τους δε ανθρώπους που φεύγουν από την ζωή η Εκκλησία τους ονομάζει κεκοιμημένους, διότι βρίσκονται σε αναμονή για να ξυπνήσουν, αφού η ανθρώπινη ζωή δεν κλείνεται σε δύο ημερομηνίες, δεν έχει την χρονική διάρκεια που γράφεται στις ταφόπλακες, και οι κεκοιμημένοι θα αναστηθούν την ημέρα της Δευτέρας και ενδόξου Παρουσίας του Κυρίου. Γι ̓αυτό και τους τόπους όπου φιλοξενούνται τα σώματα των κεκοιμημένων, και ως εκ τούτου διαθέτουν και αυτοί ιερότητα, τους ονομάζει «κοιμητήρια». Η επιλογή λοιπόν της Εκκλησίας να εναποθέτει τα κεκοιμημένα μέλη Της μέσα στην γη και σε στάση κοίμησης, συμβολίζει την προσδοκία της Ανάστασης και εκδηλώνει την αγάπη Της προς τον άνθρωπο, ακόμη και ως νεκρό.

Είναι επίσης κατανοητό, ότι υπάρχουν και άνθρωποι που αδυνατούν να αποδεχθούν με ρεαλισμό το γεγονός του θανάτου. Η ανθρώπινη αυτή αδυναμία, μεταξύ άλλων, εξηγεί γιατί δεν αντέχουν στην διατήρηση της μνήμης, της σχετικής με τον θάνατο των οικείων τους (όπως τα ταφικά μνημεία), ή στην ιδέα της αποσύνθεσης του δικού τους σώματος. Την αδυναμία αυτή νικά και υπερβαίνει η θετική απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα: υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα καθορίζει και την ανάλογη στάση απέναντι στο νεκρό σώμα.

Οι υπέρμαχοι της καύσης

Από τους υπερασπιστές της καύσης γίνεται επίκληση «τεχνικών» λόγων (χωροταξικών, περιβαλλοντικών, οικονομικών), οι οποίοι, τουλάχιστον μέσα από μία θεολογική θεώρηση των πραγμάτων, δεν μπορούν να αποτελέσουν για τα μέλη της Εκκλησίας επαρκείς λόγους

για την βίαιη καταστροφή του ανθρώπινου σώματος. Εξάλλου, κράτη με πολυπληθέστερα αστικά κέντρα, όπου οι κάτοικοί τους ακολουθούν την παράδοση της ταφής (π.χ. μουσουλμάνοι), έχουν βρει λύσεις στα παραπάνω ζητήματα. Ακόμη, διατυπώνεται η άποψη, ότι καθένας πρέπει να έχει ελευθερία επιλογής ανάμεσα στην ταφή ή την καύση. Η Εκκλησία ως κοινότητα, που είναι κατ’ εξοχήν χώρος ελευθερίας, δεν καταναγκάζει κανέναν άνθρωπο να τηρεί τις παραδόσεις Της. Έχει όμως το δικαίωμα να θεωρήσει την καύση ως μεταχείριση αντίθετη προς τις αρχές, την παράδοση και τα έθιμά Της και να αποφανθεί ότι όποιος επιλέξει την καύση αυτονομείται, αφού διαφοροποιείται από βασικές διδασκαλίες και τον τρόπο της ζωής Της. Προφανώς, όσοι δεν θέλουν να ακολουθήσουν την παράδοση της Εκκλησίας, έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν την αποτέφρωση, οπότε δεν θα τύχουν Εξοδίου Ακολουθίας (Κηδείας) από την Εκκλησία. Προβάλλεται και το παιδαριώδες επιχείρημα, ότι η Εκκλησία απορρίπτει την καύση και προτιμά την ταφή για ιδιοτελείς λόγους. Όμως πρώτον, οι Δήμοι είναι που λειτουργούν τα κοιμητήρια και εισπράττουν τα τέλη από τους τάφους και τα οστεοφυλάκια. Δεύτερον, εάν η Εκκλησία έθετε ως προτεραιότητα οποιοδήποτε (δήθεν) οικονομικό όφελος, θα έπραττε το αντίθετο και θα προέτρεπε τους ορθόδοξους κληρικούς να ψάλουν την Νεκρώσιμο Ακολουθία και για όσους αποτεφρώνονται. Επιπλέον υποστηρίζεται ότι η σύγχρονη αποτέφρωση είναι περισσότερο «αξιοπρεπής» για το ανθρώπινο σώμα από την ταφή. Προς τον σκοπό αυτό γίνεται σύγκριση της σύγχρονης αποτέφρωσης όχι με την ταφή καθ' εαυτήν ως νεκρικό έθιμο, αλλά με τα κακώς κείμενα, τα φαινόμενα εκμετάλλευσης ή την απαξιωτική μεταχείριση σε διάφορα δημοτικά κοιμητήρια (π.χ. κορεσμένα κοιμητήρια, υψηλά δημοτικά τέλη, εκταφές με τρόπο που δεν τιμά τον νεκρό). Αυτή όμως δεν είναι ορθή βάση σύγκρισης. Η απάντηση στο επιχείρημα αυτό θα πρέπει να είναι η απαίτηση των πολιτών να βελτιωθούν οι συνθήκες στα δημοτικά κοιμητήρια, να ιδρυθούν νέα κοιμητήρια, να υπάρχει τιμητική, αξιοπρεπής και ανθρώπινη μεταχείριση των νεκρών και των συγγενών τους από τις αρμόδιες δημοτικές υπηρεσίες και όχι η αποτέφρωση.Γι’ αυτό και είναι σημαντικό, όσοι δεν θέλουν να ακολουθήσουν την παράδοση της Εκκλησίας, να έχουν πλήρη ενημέρωση για το περιεχόμενο της αποτέφρωσης, ώστε να κρίνουν εάν πράγματι είναι τιμητική για το ανθρώπινο σώμα, πριν προβούν στην επιλογή αυτή.

 Η καύση των νεκρών στην αρχαιότητα

Προβάλλεται ότι η αποτέφρωση, όπως γίνεται σήμερα, ανήκει δήθεν στην αρχαία ελληνική παράδοση, γιατί σε πολλές πόλεις οι αρχαίοι Έλληνες έκαιγαν τα σώματα των νεκρών. Όμως, στις αρχαίες πόλεις-κράτη συνηθιζόταν είτε η ταφή είτε η καύση των νεκρών σωμάτων και ακολούθως η ταφή των οστών που απέμεναν από την πυρά. Δηλαδή, ακόμα και στην περίπτωση της καύσης στην αρχαία Ελλάδα, ακολουθούσε πάντοτε η ταφή του σκελετού και οι ταφικές τιμές προς τον νεκρό. Μέχρι σήμερα η αρχαιολογική σκαπάνη βρίσκει ταφές με σκελετούς ή με καμμένα οστά (λ.χ. τοποθετημένα σε νεκρικές λάρνακες ή αγγεία) μαζί με σημαντικά κτερίσματα, που συνόδευαν τον νεκρό, δείγμα της θρησκευτικότητας και του σεβασμού των αρχαίων Ελλήνων στους νεκρούς τους. Αυτή είναι η πολιτιστική παράδοση της χώρας μας. Η σύγχρονη αποτέφρωση, όπως αναλύεται κατωτέρω, δεν έχει καμία σχέση με την καύση των νεκρών στην αρχαία Ελλάδα.

Η αποτέφρωση σήμερα

Σήμερα πλανάται από κερδοσκόπους η ψευδής εικόνα, ότι δήθεν η αποτέφρωση γίνεται με απλή καύση του σώματος στην πυρά, όπως σε ορισμένες περιπτώσεις γινόταν στην αρχαιότητα. Αυτό είναι αναληθές. Κατά την σύγχρονη διαδικασία της –κατ' ευφημισμόν– «αποτέφρωσης», μετά από την καύση του νεκρού σε κλίβανο ο ανθρώπινος σκελετός ρίχνεται σε ηλεκτρικό σπαστήρα (μίξερ, cremulator), θρυμματίζεται και μετατρέπεται σε σκόνη. Ειδικότερα η αποτέφρωση διεξάγεται σε δύο φάσεις:

α) Στην πρώτη φάση ο νεκρός εισέρχεται σε κλίβανο και μετά την καύση του σώματός του δεν απομένει η τέφρα, αλλά ο ανθρώπινος σκελετός. Ό,τι δηλαδή θα απέμενε και μετά την ταφή στο κοιμητήριο. Ενίοτε, κατά την διάρκεια της καύσης, ο υπάλληλος του αποτεφρωτηρίου ανοίγει τον κλίβανο και με σιδερένια εργαλεία σπάει τα οστά του νεκρού σε μικρότερα τμήματα.

β) Στην δεύτερη φάση συλλέγονται τα οστά από τον κλίβανο και ρίχνονται σε μίξερ (σπαστήρα οστών, cremulator). Το μίξερ κονιορτοποιεί τον σκελετό και τον μετατρέπει σε σκόνη. Η σκόνη συλλέγεται σε δοχείο («τεφροδόχο») και παραδίδεται στους οικείους του νεκρού.

Επομένως, όταν σήμερα γίνεται λόγος για «αποτέφρωση», δεν κυριολεκτείται ο όρος. Ούτε οι συγγενείς παραλαμβάνουν την «τέφρα» του νεκρού από το αποτεφρωτήριο. Αυτό που παραλαμβάνουν δεν είναι το προϊόν της καύσης (τέφρα, στάχτη), αλλά η σκόνη (τρίμματα) από τα οστά, τα οποία ρίχθηκαν σε σπαστήρα οστών (μίξερ) μετά την καύση. Από την άποψη αυτή, η σύγχρονη «αποτέφρωση νεκρών» δεν διαφέρει και πολύ από την «ανακύκλωση απορριμμάτων». Είναι σαφές ότι, τουλάχιστον για το ήθος της Εκκλησίας μας, αυτή η διαδικασία μηχανικού αφανισμού του σώματος δεν τιμά τον νεκρό. Η Εκκλησία αρνείται ότι είναι αξιοπρεπές για τον κεκοιμημένο άνθρωπο να καεί σε κλίβανο και να θρυμματισθεί σε μίξερ. Σε ό,τι αφορά στην διαχείριση της «τέφρας», η νομοθεσία (νόμος 4368/2016 άρθρο 92, ΦΕΚ Α ́ 21/2016) την υποβιβάζει στην κατηγορία των ιδιωτικών απορριμμάτων. Η μετέπειτα τύχη της «τέφρας» αποτελεί ιδιωτική υπόθεση των συγγενών, χωρίς κρατικό έλεγχο προστασίας του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας (π.χ. τροφικής αλυσίδας). Επιτρέπεται στους συγγενείς (εάν θέλουν να αποφύγουν τα έξοδα φύλαξης της τεφροδόχου σε κοιμητήριο ή αποτεφρωτήριο) να σκορπίσουν την «τέφρα», είτε ελεύθερα στην θάλασσα είτε σε περιοχή εκτός σχεδίου πόλης (αδιάφορο αν είναι κατοικημένη ή καλλιεργούμενη), είτε να ρίξουν την τεφροδόχο στην θάλασσα, υπό τον όρο ότι το σκεύος μπορεί να διαλυθεί στο νερό. Δεν προβλέπεται κανένας έλεγχος από κρατική ή δημοτική υπηρεσία προς διασφάλιση της δημόσιας υγείας και απόκειται στην νομιμοφροσύνη και ευαισθησία των συγγενών, εάν και πώς θα τηρήσουν τις παραπάνω επιλογές του νόμου. Πρακτικά, δηλαδή, μετά από την παράδοση της τεφροδόχου στην οικογένεια του νεκρού, η τύχη της αγνοείται από το Κράτος.

Συμπερασματικά

Όλα τα παραπάνω δεν είναι ευρέως γνωστά στην πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, η οποία γίνεται δέκτης συνθημάτων ή διαφημίσεων περί της δήθεν αξιοπρεπούς λύσης της αποτέφρωσης, αλλά προφανώς αγνοεί την βιαιότητα και εχθρότητα προς το ανθρώπινο σώμα, η οποία επιδεικνύεται κατά την σύγχρονη διαδικασία αποτέφρωσης. Αξιοσημείωτο δε είναι ότι κάποιοι ψυχολόγοι θεωρούν πως η σύγχρονη μέθοδος αποτέφρωσης αποτελεί σε επίπεδο φαντασιακό ένα ισοδύναμο της αυτοκτονίας.

Ασφαλώς υπάρχουν άνθρωποι, που δεν αποδέχονται την κοινή Πίστη και Ζωή του Σώματος του Χριστού ή επιλέγουν κατά το δοκούν ποιους κανόνες και παραδόσεις της Εκκλησίας θα ακολουθούν. Ακριβώς επειδή η Εκκλησία σέβεται την ελευθερία της επιλογής τους να παραδοθούν στην πυρά, είτε επιθυμούν Κηδεία είτε όχι, παρόμοια και εκείνοι οφείλουν να αναγνωρίσουν την ελευθερία της Εκκλησίας να μην υποχρεωθεί να τελέσει Εξόδιο Ακολουθία για κάποιον, που αποφάσισε να μην ανήκει καθόλου ή να ανήκει επιλεκτικά στην Εκκλησία, αφού απορρίπτει ορισμένες από τις νεκρικές Της παραδόσεις, όπως την ταφή. Διαφορετική είναι η αντιμετώπιση της Εκκλησίας προς εκείνους, οι οποίοι ακούσια ή μαρτυρικά (π.χ. στις καταστροφικές πυρκαγιές) γνώρισαν τέτοιο σκληρό θάνατο και φυσικά τίποτα και κανείς δεν θα μπορέσει να «εμποδίσει» τον Θεό, στην Δευτέρα Παρουσία, να αναστήσει τους ανθρώπους, τόσο από τα οστά, όσο και από την τέφρα τους. Πρέπει, όμως, να κατανοήσουν όλοι, ακόμη και εάν δεν είναι μέλη της Εκκλησίας ή «αρνούνται την αθανασία» ή ψάχνουν τρόπους όσο το δυνατόν πιο «ανώδυνου» χειρισμού του θανάτου, ότι η απανθράκωση του σώματος και η σύνθλιψή του αποτελεί εκδήλωση που κατ’ ουσίαν «βεβηλώνει» την ανθρώπινη ύπαρξη. Για την Εκκλησία ο κάθε άνθρωπος είναι «κατ' εικόνα Θεού» πλασμένος. Τα νεκρά σώματα δεν είναι απορρίμματα! Δενείναι άχρηστα αντικείμενα, τα οποία πρέπει να παραδοθούν στην φωτιά και στον θρυμματισμό, δηλαδή σε ένα βίαιο αφανισμό. Η Εκκλησία αρνείται την καύση, επειδή αρνείται το αμετάκλητο ανθρώπινο τέλος και την βία προς το ανθρώπινο πρόσωπο. Είναι τραγικό να καίμε και να κονιορτοποιούμε ό,τι έχει αληθινή αξία. Η Εκκλησία επιλέγει και εφαρμόζει την ταφή, διότι σέβεται το σώμα του κεκοιμημένου ανθρώπου, έχει πίστη και ελπίδα στο αιώνιο μέλλον και αναθέτει στην φύση την ευθύνη της φθοράς του φυσικού παρόντος του ανθρώπου.

 ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ»

(Πηγή:  http://www.ecclesia.gr)

Σχετικά κείμενα:

  1. Απάντηση Σεβ. Μητροπολίτου Ηλείας κ.κ. ΓΕΡΜΑΝΟΥ σε δημοσίευμα της τοπικής εφημερίδας ΠΡΩΙΝΗ για την καύση των νεκρών
  2. Καύση ή Ταφή; (συνέχεια)
Τελευταία Ενημέρωση ( Δευτέρα, 16 Δεκέμβριος 2019 11:45 )
 

Δελτίο Τύπου σχετικά με την φιλοξενία προσφύγων γυναικών με τα παιδια τους

E-mail Εκτύπωση PDF

ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ

 Επειδή πολλά γράφονται στον έντυπον και κυρίως στον ηλεκτρονικόν τύπον και πιο πολλά λέγονται και διαδίδονται προφορικά, σχετικώς με την διάθεσι των 2 Μονών και ενός ορόφου του Φοιτητικού Οικοτροφείου Θηλέων Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ Πύργου, δια την φιλοξενίαν προσφύγων γυναικών με τα παιδιά τους εκ Συρίας, εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας ανακοινούνται τα εξής:

1.  Η Ιερά Μητρόπολις Ηλείας έχει καθήκον και υποχρέωσι να βοηθάη τους έχοντες ανάγκη συνανθρώπους μας, όσον δύναται και χωρίς διάκρισι. Και αυτό κάνει με όλο της το κοινωνικό έργο και το οποίον είναι σ’ όλους φανερόν και γνωστόν.

2.  Το κοινωνικό έργον της Μητροπόλεώς μας δια το οποίον το 2018 εδαπανήθη ποσόν 6.748.200,05€ προέρχεται από την αξιοποίησι της εκκλησιαστικής περιουσίας της, εκ προσφορών των Ιερών Μονών, των ενοριών, των χριστιανών μας και εκ των Μεγάλων και των μικρών Δωρητών Ηλείων και μη, τους οποίους και ευγνωμονούμεν.

3.  Οι δύο παραχωρηθείσες προς φιλοξενίαν Ιερές Μονές είναι ακατοίκητες και κλειστές. Η μεν Μονή Πορετσού από τριακονταετίας, η δε Μονή Κάτω Δίβρης από 200 περίπου χρόνων, δηλαδή από τότε που την έκλεισαν οι Βαυαροί Σύμβουλοι του Όθωνα το 1830 και διήρπασαν την περιουσίαν της. Και τις δύο ιστορικές αυτές Μονές η Μητρόπολίς μας προσπαθή να τις συντηρή και ευρίσκονται κτιριακώς σε καλή σχετικά κατάστασι. Η Κάτω Μονή Δίβρης άρκετά χρόνια τώρα χρησιμοποιείται ως Θερινή Κατασκήνωσι τον Ιούλιον και μερικές φορές και τον Αύγουστον, αλλά και Χριστούγεννα και Πάσχα Προσκόπους κ.λ.π.

Το τριώροφο κτίριο του Φοιτητικού Οικοτροφείου θηλέων Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ χωρητικότητος 150 Φοιτητριών και Μαθητριών λειτουργεί από το 1972, αλλά τα τελευταία χρόνια λόγω της ιδρύσεως πολλών Γυμνασίων και Λυκείων στην Περιοχή μας, ολίγες (περί τις 30) φοιτήτριες και Μαθήτριες προθυμοποιούνται και προσέρχονται προς φιλοξενίαν. Δια τούτο εσκέφθημεν να παραμείνουν μεν οι φοιτήτριες και οι Μαθήτριες στους δύο ορόφους και να προσφερθή ένας όροφος, ώστε να φιλοξενηθούν και εκεί πρόσφυγες Μητέρες εκ Συρίας με τα παιδιά τους.

4.  Το προσφυγικό πρόβλημα ογκώθηκε στην Πατρίδα μας και οι συμπολίτες μας των Νησιών δεν αντέχουν άλλο. Ένεκεν τούτου η Μητρόπολίς μας έθεσε στην διάθεσι της Ελληνικής Πολιτείας τις δύο ως άνω κενές Μονές και τον τρίτον όροφον της ΑΓΙΑΣ ΦΙΛΟΘΕΗΣ εντελώς δωρεάν, χωρίς κανένα αντάλλαγμα, με ΜΟΝΟΝ τον όρον: Να φιλοξενηθούν Πρόσφυγες Μητέρες εκ Συρίας με τα παιδιά τους, να χρησιμοποιηθή προσωπικό από την Ηλεία και ο,τι άλλο χρειασθούν (τροφές, αναλώσιμα και άλλα υλικά) να τα προμηθευτούν από την τοπική αγορά.

5.  Ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Γερμανός παρακαλεί τους Τοπικούς φορείς και τους συμπολίτας μας Ηλείους όλοι να δείξωμε την ανάλογη ευαισθησία και να βοηθήσωμε στην αντιμετώπισι του φλέγοντος τούτου ζητήματος, όσον είναι δυνατόν ωφελιμότερα για μας και τους ξένους φιλοξενουμένους μας, όπως κάνωμε από αρχαιοτάτων χρόνων.

 

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας

 
Σελίδα 1 από 29

Ραδ. Σταθμός Ι.Μ. Ηλείας 107,6FM

radiosima