- Σάβ, 11/04/2026 - 19:59
Πρός
Τόν Εὐσεβή Κλῆρον,
τούς Εὐσεβεῖς Ἄρχοντας καί τόν Εὐσεβή Λαόν
τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
«Σήμερον σωτηρία τῷ κόσμῳ, ὅτι ἀνέστη Χριστός, ὡς Παντοδύναμος» (Δ’ Ὠδή Καταβασία Ἀναστάσεως).
Χριστός Ἀνέστη Ἀδελφοί,
Ἡ λατρευτική ζωή τῶν Ὀρθοδόξων κορυφώνεται στήν ὁλόλαμπρη ἑορτή τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Χωρίς τήν Ἀνάστασιν, τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου καταλήγει σέ μιά ἰσχνή δεοντολογία. Ὁ Ἀπ. Παῦλος ἐπισημαίνει τήν ἀλήθεια αὐτήν: «Εἰ δέ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, κενόν ἄρα τό κήρυγμα ἡμῶν, κενή δέ καί ἡ πίστις ἡμῶν» (Α’ Κορινθίους ΙΕ’ 14). Ἡ δυναμική τοῦ χριστιανικοῦ μηνύματος συμπυκνώνεται στό «Χριστός Ἀνέστη». Ἡ Ἀνάστασή Του διατρανώνει τήν ὑπέρβαση τοῦ θανάτου. «Συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διά τοῦ βαπτίσματος εἰς τόν θάνατον, ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστός ἐκ νεκρῶν διά τῆς δόξης τοῦ Πατρός, οὕτω καί ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν» (Ρωμαίους Στ’ 4).
Ὁ Ἀναστάς Χριστός, ὁ ὁποῖος συνέτριψε τό κράτος τοῦ θανάτου, συνεχίζει νά διαλύη κάθε θανατηφόρα πνοή φόβου, ἀδικίας, μίσους καί ἀπογοητεύσεως. Αὐτήν τήν ἀλήθεια ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τήν κάνει γιορτή, τήν χαίρεται, τήν ζεῖ, τήν ἀναγγέλλει: «Ἀνέστη Χριστός ἐκ νεκρῶν, λύσας θανάτου τά δεσμά· εὐαγγελίζου γῆ χαράν μεγάλην· αἰνεῖτε οὐρανόν Θεοῦ τήν δόξαν» (Ἰωάννης Δαμασκηνός). Μέ ρυθμό δοξαστικό καλεῖ τίς ψυχές τῶν πιστῶν νά ἀνανεώνονται, νά ἀναθάλλουν, νά αὐξάνουν τίς ἐσωτερικές τους δυνάμεις, νά ἐντείνουν τόν πνευματικό τους ἀγῶνα.
Διότι ὁ κόσμος, ὁ μακράν τοῦ Θεοῦ «ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται» (Α’ Ἰωάννου Ε’ 19). Οἱ δυνάμεις τοῦ κακοῦ φαίνεται νά κυριαρχοῦν παντοῦ. Πόλεμοι, βία, ἀδικία καί ἄνομα συμφέροντα, μεταναστεύσεις ἀνθρώπων, προσφυγιά. Οἱ λαοί γίνονται ἀντικείμενον συναλλαγῆς. Ὁ πόνος ἀνείπωτος, βουβός, μαζί καί ἐκκωφαντικός. Οἱ προβλέψεις γιά τίς κοινωνικές ἀλλαγές σέ ὅλον τόν κόσμο δυσοίωνες. Οἱ προσωπικές σχέσεις δοκιμάζονται, ἡ σημασία τῆς οἰκογένειας ὑποβαθμίζεται. Τό φυσικό κακό ἔρχεται νά ὁλοκληρώση τήν εἰκόνα τῆς ἀπόγνωσης.
Ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Ἀπ. Παύλου «ἔξωθεν μάχαι, ἔσωθεν φόβοι» (Β’ Κορινθίους Ζ’ 5) εἶναι μία διαπίστωση καί φαίνεται τόσο ταιριαστή στή δική μας πραγματικότητα.
Αὐτή ἡ πραγματικότητα ἐξαφανίζεται μέσα στήν εὐχαριστιακή Θείαν Λειτουργίαν, ἡ ὁποία συνδέεται ἀρρήκτως μέ τήν «κλητήν καί ἁγίαν ἡμέραν» τῆς Κυριακῆς, ὅπου ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἑορτάζει αὐτήν τήν ὑπαρξιακήν μετοχήν εἰς τήν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἐμπειρικήν πρόγευσιν τῶν εὐλογιῶν τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Μᾶς ἐντυπωσιάζει ὁ ἀναστημένος καί εὐφρόσυνος χαρακτήρας τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἡ ὁποία τελεῖται πάντοτε σέ ἀτμόσφαιρα χαρᾶς καί ἀγαλλιάσεως καί εἰκονίζει τήν τελικήν καινοποίησιν τῶν ὄντων, τήν πεπληρωμένην χαράν, τήν πληρότητα τῆς ζωῆς, τήν μέλλουσαν ἀπόκτηση τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης καί γνώσεως.
Τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀναστάσεως τῆς καινῆς τῶν ὅλων πανηγύρεως, τῆς καταργησάσης τό κράτος τοῦ θανάτου διά τῆς ἀληθινῆς καί γνήσιας Ἀγάπης, ἠχεῖ σήμερα εἰς ἕνα κόσμον πού κυριαρχεῖ ἡ κοινωνική δικαιοσύνη, φαλκιδεύεται τό ἀνθρώπινον πρόσωπον, εἰς μίαν οἰκουμένην – Γολγοθᾶν προσφύγων καί μυριάδων ἀθώων παιδιῶν. Ἀναγγέλλει ἐκ βαθέων ὅτι ἡ ζωή τῶν ἀνθρώπων ἔχει ἀπόλυτον ἀξίαν. Διακηρύττει ὅτι τά παθήματα καί τά δεινά, ὁ σταυρός καί ὁ Γολγοθᾶς, δέν ἔχουν τόν τελευταῖον λόγον. Δέν εἶναι δυνατόν νά θριαμβεύσουν οἱ σταυρωτές ἐπί τῶν τραγικῶν θυμάτων των. Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὁ Σταυρός εὑρίσκεται εἰς τό κέντρον τῆς εὐσεβείας, δέν εἶναι ὅμως ἡ ἐσχάτη πραγματικότης. Αὐτός ὁ Σταυρός εἶναι πού ὁρίζει καί τό τελικόν σημεῖον προσανατολισμοῦ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Τό οὐσιῶδες μήνυμα τοῦ Σταυροῦ εἶναι ὅτι ἀποτελεῖ ὁδόν πρός τήν Ἀνάστασιν, πρός τό πλήρωμα τῆς πίστεώς μας. Δικαίως λοιπόν ἀναφωνοῦμεν: «Ἰδού γάρ ἦλθε διά τοῦ Σταυροῦ χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ».
Δικαίως ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ: «Δεῦτε ἀγαλλιασώμεθα τῷ Κυρίῳ τῷ συντρίψαντι θανάτου τό Κράτος, καί φωτίσαντι ἀνθρώπων τό γένος». Ἐλᾶτε λοιπόν νά χαροῦμε τήν πίστη μας στήν νίκη τῆς δικαιοσύνης πάνω στήν ἀδικία, τῆς ἀλήθειας πάνω στό ψέμα, τῆς ζωῆς πάνω στόν θάνατο. Ἐλᾶτε νά ζήσουμε βαθύτερα τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἐλᾶτε ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὡς κύτταρα τοῦ Μυστικοῦ Σώματος καί νά συμμετέχουμε στό ἀνακαινιστικό Του ἔργο, στήν προσφορά ἀγάπης, αἰσιοδοξίας καί δημιουργικῆς πνοῆς στήν Κοινωνία μας.
Πλημμυρισμένοι λοιπόν ἀπό τό ἀναστάσιμο Φῶς καί τῆς πληρώσεως τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἀναβοῶμεν μέσα ἀπό τά βάθη τῆς καρδίας μας τό Χριστός Ἀνέστη, δεόμενοι ὅπως ὁ παθών, ταφείς καί ἀναστάς Κύριος καταυγάζει τίς διάνοιες, τίς καρδιές καί πᾶσαν τήν ζωήν μας, κατευθύνῃ δέ τά διαβήματά μας πρός πᾶν ἔργον ἀγαθόν καί ἐνισχύῃ τόν λαόν Του πρός μαρτυρίαν τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πράξεις Α’, 8), εἰς δόξαν τοῦ ὀνόματός Του.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ – ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ.
Μέ ἄπειρες ἀναστάσιμες εὐχές
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο Ηλείας Αθανάσιος