- Δευ, 29/06/2026 - 12:57
Θέμα : Ἡ Βία καί ἡ παραβατικότητα, μέσα ἀντιμετώπισης.
Ἀγαπητοί μου,
Θέλω νά ἐκφράσω τίς θερμές μου εὐχαριστίες στόν Σύλλογον Συνταξιούχων Τραπεζικῶν Ὑπαλλήλων Ἠλείας ὡς καί τοῦ Συλλόγου παλαιῶν Προσκόπων Πύργου γιά τήν πρωτοβουλία πού πῆραν νά διοργανώσουν αὐτήν τήν Ἑσπερίδα μέ τό σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα, πού ταλανίζει τήν σύγχρονη Κοινωνία μας. Βία καί Παραβατικότητα.
Νά εὐχαριστήσω ἐπίσης θερμά γιά τόν κόπον πού κατέβαλες, ὥστε νά εἶναι παρών ὁ Ἐγκληματολόγος Ἄγγελος Τσιγκρῆς, ἀναμένουμε μέ ἀγωνία νά ἀκούσουμε τήν ἰδιαιτέρως ἀξιόλογη εἰσήγησή του.
Ἕνα θέμα πού προβληματίζει τούς Ἄρχοντας καί ὑπεύθυνους τῶν Σχολικῶν Μονάδων τοῦ Νομοῦ μας. Μᾶς προβληματίζει ὅλους γιατί ὑπάρχει μία αὐξητική τάση κυρίως στίς γυμνασιακές τάξεις.
Αὐτή ἡ πεποίθηση τῆς συγκριτικῆς πλειοψηφίας τῆς κοινῆς γνώμης, ὅπως καταγράφεται σέ ἔρευνες διαφόρων Ἑταιριῶν καί δέν ἔχει ἀμφισβητηθῆ.
Ἡ ἔρευνα τῆς Ἑταιρείας Prorata ἀπεκάλυψε ὅτι τό 49,5% τῶν ἐρωτηθέντων πιστεύει ὅτι τα περιστατικά βίας μεταξύ ἀνηλίκων εἶναι αὐξημένα σέ σχέση μέ τό παρελθόν καί σήμερα γίνονται γνωστά πιό εὔκολα λόγω τῆς εὑρύτερης κάλυψης των μέσα ἀπό τά σύγχρονα μέσα κινητά κ.λ.π.
Οἱ συμμετέχοντες στήν ἔρευνα πιστεύουν σέ ποσοστό 78,5% ὅτι ἔχει αὐξηθῆ ἡ συμμετοχή σέ συμμορίες καί ὁμάδες παράνομης δράσης καί σέ ποσοστό 76,5% ἡ φηφιακή παραβατικότητα.
Ἡ Ἔρευνα τῆς Ἑταιρείας Prorata μᾶς ὁδηγεῖ πρός δύο κατευθύνσεις :
1. Στό Οἰκογενειακό περιβάλλον καί
2. Ἡ ἐπικοινωνία τῶν νέων μέσων τῶν Sosial Media καί στήν κατάχρηση τῶν βιντεοπαιχνιδιῶν μέ βίαιο περιεχόμενο. Δέν ἐξηγῆται διαφορετικά τά ὅσα γεγονότα δημοσιεύονται , ὅπως στήν Ἀμερική παιδιά τοῦ Δημοτικοῦ νά ὁπλίζονται μέ ὅπλα καί νά σκορπίζουν τόν θάνατον σέ συμμαθητές τους. Τά παιδιά δέν ἔχουν ὡριμάση πνευματικά πλήρως, δέν ἔχουν κρίση καί θέλουν νά μιμηθοῦν τούς ἥρωες τοῦ παιχνιδιοῦ.
Ἕνα ἄλλο παιχνίδι πού βλέπουν οἱ ἀνήλικοι εἶναι ὁ τρόπος τῆς αὐτοκτονίας μέ τήν θηλιά τῆς τριχιᾶς. Θέλουν νά δοκιμάσουν πῶς γίνεται καί ποῖο τό ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς πράξεως μέ συνέπεια τό τραχικό γεγονός τοῦ πνιγμοῦ.
Ἀπόψεις Εἰδικοῦ γιά τήν βία καί παραβατικότητα.
1. Ἡ Χριστίνα Ζαραφωνίτου, Καθηγήτρια Ἐγκληματολογίας, Τμῆμα Κοινωνιολογίας, Διευθύντρια τοῦ Ἐργαστηρίου Ἀστεακῆς Ἐγκληματολογίας τοῦ Παντείου Πανεπιστημίου, ἀναρωτήθηκε ἄν τελικά ὑπάρχουν ἀπαντήσεις στήν βία:
« Γιά νά ἀπαντήσουμε κάνουμε τίς ἑξῆς παραδοχές : Τό ἔγκλημα ἀποτελεῖ ἕνα παλμογράφο τῶν Κοινωνικῶν συγκρούσεων καί τό γεγονός ὅτι ἡ βία δέν ἀφορᾶ μόνον τούς ἀνήλικους. Οἱ ἀνήλικοι δέν ἀποτελοῦν ἐξαίρεση ἴσα-ἴσα εἶναι πιό εὐαίσθητοι στούς κλονισμούς καί στίς συγκρούσεις τῆς Κοινωνίας μας. Ἄν θέλουμε νά δομήσουμε μία ὀρθολογική ἀντεγκληματική πολιτική θά πρέπει αὐτή νά στηρίζεται σέ ἐπιστημονική ἔρευνα, νά ὑπάρχει ἡ ἀπαραίτητη πολιτική βούληση καί μία Κοινωνίκή εὐαισθητοποίηση πρός τήν σωστή κατεύθυνση. Ὁ στόχος τῆς προλήψεως δέν εἶναι ἔλεγχος τοῦ πολίτη ἀπό τόν συμπολίτην, ἀλλά ἡ ἐμπέδωση τῆς ἐμπιστοσύνης μεταξύ τους καί ἀπέναντι στούς Θεσμούς ».
2. Ἡ Ἀγγελική Γαζῆ, Ἀναπληρώτρια Καθηγήτρια Ψυχολογίας τῶν Μέσων καί Τεχνολογίας -Τμῆμα Ἐπικοινωνίας Μέσων Πολιτισμοῦ τοῦ Πάντειου Πανεπιστημίου, ἔκανε εἰδική ἀναφορά στήν ἐπίδραση τῶν ΜΜΕ στό φαινόμενο τῆς νεανικῆς παραβατικότητας.
« Τά ΜΜΕ ἐπιδροῦν σέ ὅτι ἀφορᾶ τίς ἀναπαραστάσεις καί τίς στάσεις τῶν ἀτόμων. Μία πρώτη παραδοχή εἶναι, πώς, ὅταν διασαλεύεται ἡ τάξη τῆς Κοινωνίας ἀπό ἐγκλήματα, πολέμους , οἰκονομική δυσπραγία ἤ κάποια ἠθική κρίση, ἕνα μεγάλο μέρος τῆς εὐθύνης ἀποδίδεται στά ΜΜΕ.
Μία δεύτερη παραδοχή εἶναι πώς τά ΜΜΕ δέν ἐπηρεάζουν συνεχῶς καί χωροχρονικά στόν ἴδιο βαθμό τήν Κοινωνία.
Μία τρίτη παραδοχή εἶναι πώς ὅταν προσπαθοῦμε νά ἀναλύσουμε τά ΜΜΕ δέν μποροῦμε νά σκεπτόμαστε μέ βάση τήν θεωρία τῆς συμπεριφοριστικῆς, ἐρέθισμα -ἀντίδραση. Τό ἴδιο ἐρέθισμα δέν προκαλεῖ τήν ἴδια ἀντίδραση σέ ὅλους.
Τέταρτη παραδοχή εἶναι ὅτι τά ΜΜΕ ἐνισχύουν τόν ἠθικό πανικό . Ἕνα μήνυμα ἀπό τά ΜΜΕ διαπερνᾶ τό ἄτομο μέσα τίς ὁμάδες στίς ὁποῖες ἀνήκει, εἰδικά τά παιδιά καί οἱ ἔφηβοι. Τά ΜΜΕ ἐπιτείνουν διαδικασίες μίμησης καί ἐπηρεάζουν καθοριστικά τίς διαδικασίες ἐσωτερίκευσης ».
3. Τέλος ὁ Στέλιος Στυλιανίδης, Ὁμοτιμος Καθηγητής Κοιωνικῆς Ψυχιατρικῆς, Ψυχαναλυτής, ἐπεσήμανε ὅτι στίς ἡμέρες μας, ἡ ποιότητα τῆς βίας εἶναι πολύ ἄγρια.
«Εἴμαστε σέ μία Κοινωνία πού προάγει ναρκισσισμό ἀτομιστική κουλτούρα. Ἔχουμε σήμερα κουλτούρα τοῦ κενοῦ μέ ἀπουσία νοηματοδότησης μέσω τῶν χαοτικῶν sosial media». Ἔχουμε βιώματα ἀνομίας, ἀτιμωρησίας καί ἀναξιοκρατίας πολιτικοῦ συστήματος, ἐνῶ ὑποτίθεται ὅτι λειτουργοῦν οἱ θεσμοί. Δέν μποροῦμε νά διαχειριστοῦμε τήν ἐπιθετικότητα νοιώθοντας ἐξωτερική ἤ ἐσωτερική ἀπειλή. Δυσκολευόμαστε νά κατανοήσουμε τήν ἐν γένει συμπεριφορά τῶν ἐφήβων, παρερμηνεύοντες συμπεριφορές ὅπως π.χ τῶν ἀθλητῶν στό στάδιο καί προτυποποιοῦνται ἀπό τούς νέους διαδρομές μετουσιώσεως τῆς βίας. Σήμερα παρουσιάζεται πρόβλημα στή κατανοήση τῶν δυσκολιῶν γονεϊκότητας μέ συρρίκνωση τῆς πατρικῆς λειτουργίας, ὑπερπροστατευτικότητας καί τέλος ἀναδεικνύεται μία ὑποκειμενική Ψυχιατρική Παθολογία, οἱ ἐν δυνάμει ἐπιπτώσεις αὐτοῦ εἶναι, ἡ ἐμπλοκή μέ τόν Νόμον καί πρώῒμος στιγματισμός, ἔκθεση στήν βία θυματοποίηση, χρήση οὐσιῶν καί ἀλκοόλ, ἀπομάκρυνση ἀπό τήν οἰκογένεια καί φυγή ἀπό τό σπίτι, οἱ δυσκολίες προσαρμογῆς καί ἐνσωμάτωσης στό Σχολεῖο καί ἡ ἐξάρτηση ἀπό τό διαδίκτυο ».
Ἀπό τίς δηλώσεις αὐτῶν τῶν εἰδικῶν παίρνουμε πολλά διδάγματα γιά τήν ἀντιμετώπιση τῆς βίας , πού εἶναι πολλῶν μορφῶν.
Ποῖες μορφές βίας ἔχουμε;
Γιατί ἡ βία εἶναι ὁ πολέμος, ἡ πείνα, ἡ ἐξαθλίωση, ὁ ὑποσιτισμός. Βία εἶναι νά μήν ἀθλοῦνται ἑκατοντάδες παιδιά, καθῶς οἱ γονεῖς των δέν ἔχουν τήν οἰκονομική δυνατότητα νά καλύψουν τήν δραστηριότητα. Βία εἶναι νά μήν ἔχουν πάει ποτέ τά παιδιά ἐκδρομή μέ τούς γονεῖς τους, νά ἐργάζονται ἀπό τήν ἡλικία τῶν 16, 17 ἐτῶν. Βία εἶναι νά ἐργάζονται οἱ γονεῖς τους μέχρι τό βράδυ γιά νά καλύψουν τίς ἀνάγκες τῆς οἰκογένειας. Βία εἶναι ἡ ἐργοδοτική τρομοκρατία ἀπέναντι στούς ἐργαζομένους γονεῖς, τό ἄγχος, ἡ ψυχική ἐξουδένωσης, τά ἀδιέξοδα καί ἡ ὀργή. Βία εἶναι οἱ ἐξετάσεις γιά τά πρότυπα Σχολεῖα καί οἱ Πανελλαδικές ἐξετάσεις, βία εἶναι νά πέφτουν σοβάδες στά κεφάλια τῶν μαθητῶν, νά μήν ὑπάρχει ἐπαρκές Ἐκπαιδευτικό καί λοιπό προσωπικό στίς σχολικές Μονάδες. Βία εἶναι ἡ ἀτομική εὐθύνη, ὁ ἀνταγωνισμός, τό ἐχθρικό πλαίσιο πού μεγαλώνει κάθε παιδί, ἔξω νά μήν ὑπάρχουν σχολικοί νοσηλευτές. Βία εἶναι νά μήν ὑπάρχει ψυχοκοινωνική ὑπηρεσία στελεχωμένη σέ κάθε Σχολεῖο. Βία εἶναι οἱ ἴδιες οἱ σχέσεις πού διαμορφώθηκαν ἀνάμεσα στά παιδιά κατά τήν περιόδον τῆς πανδημίας. Βία εἶναι ἡ ἐμπορευματοποίηση τῶν πάντων, ἀκόμα καί τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων καί τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος. Βία εἶναι ἡ ἀπαξίωση μίας ὁλόκληρης γενιᾶς, τῆς ὁποίας τῆς λένε μέ κάθε τρόπο ὅτι δέν ἔχει μέλλον καί τήν ὁποίαν ταυτοχρόνως ἐπιχειροῦν νά δέσουν στά στενά καί στούς κανόνες μή τυχόν καί διεκδικήσει τό δικαίωμά της στήν ζωήν.
Ἀνισότητα, βία, κρατική ἐξουσία, ὑποβάθμιση, γκετοποίηση, ταξικές διαφορές καί διακρίσεις, φτώχεια, περιθεωριοποίηση καί κοινωνικός ἀποκλισμός, ὅλα αὐτά ἀπαρτίζουν τήν κοινωνική καθημερινή βία, γιά τά πλέον εὐάλωτα παιδιά καί τίς οἰκογένειές τους μένουν στό ἀπυρόβλητο. Ὅταν ὅμως ὅλα αὐτά μένουν χωρίς ἀντιμετώπιση, πῶς περιμένει κανείς τά παιδιά νά μήν γίνονται καί θύματα καί δράστες βίας παγιδευμένα σέ ἕνα ἀέναο φαύλο κύκλο. Γιατί πρέπει νά ἀντιλφθῆ κανείς ὅτι οἱ ρίζες τοῦ φαινομένου τῆς βίας δέν βρίσκεται κυρίως ἤ ἀποκλειστικά στό Σχολεῖο, ἀλλά ἔξω ἀπό αὐτό, στά ὑπάρχοντα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα. Ἄλλωστε ἡ βία ὑπάρχει ἐγγενῶς στή θέση τοῦ συστήματος, ἀφοῦ ἕνα ἐκμεταλλευτικό σύστημα, πού στηρίζεται στόν ἐξαναγκασμόν καί στήν ἐπιβολή, δέν μπορεῖ παρά νά ἀναπαράγει τήν βία σέ ὅλα τά ἐπίπεδα τῆς κοινωνικῆς ζωῆς μας μέ ἀνοιχτές ἤ συγκαλυμμένες μορφές.
Ἀντιμετώπισης τοῦ προβλήματος ἀπό τήν θέση τῆς Πολιτείας.
Πληροφορούμεθα κατά διαστήματα ἀπό τούς Εἰδικούς καί Ἁρμοδίους τῆς Πολιτείας τόν τρόπον ἀντιμετωπίσεως τοῦ προβλήματος τῆς Βίας καίτῆς Παραβατικότητας χωρίς ὅμως νά βλέπουμε θετικά ἀποτελέσματα.
1. Ἡ Ὑπουργός Οἰκογένειας καί Συνοχῆς κ. Δόμνα Μιχαηλίδου σέ μία της δήλωση μᾶς διαβεβαίωσε ὅτι : «Ἐμεῖς οἱ γονεῖς εἴμαστε οἱ φυσικοί προστάτες τῶν παιδιῶν μας καί ἡ οἰκογένεια εἶναι ὁ πρῶτος καί ὁ καθοριστικός θεσμός προστασίας τῶν ἀνηλίκων . Εἶναι τόπρῶτο πλαίσο Κοινωνικοποιήσης τοῦ παιδιοῦ καί εἶναι ὁ χῶρος πού χαράσσονται οἱ ἀξίες. Διαμορφώνονται τά πρώτα συναισθήματα τῆς χαρᾶς , τῆς λύπης , τοῦ θυμοῦ καί συγκροτεῖται ἡ προσωπικότητα τοῦ παιδιοῦ. Αὑτό πού βλέπουμε, ὅταν μιλούμε συνεχῶς καί διαβάζουμε μελέτες ἀπό Κοινωνικούς λειτουργούς , ἀπό παιδοψυχολόγους, ἀπό παιδοψυχιάτρους , εἶναι ὅτι ὅταν ἡ βία βρίσκει χῶρο μέσα στήν οἰκογένεια, ὅταν ἡ βία ἀσκεῖται ἤ γίνεται ἀποδεκτή μέσα σέ ἕνα σπίτι ἤ ὅταν οἱ συνθῆκες διαβιώσεως καταλήγουν νά γίνονται ἴδιες, κακοποιητικές ἤ παραλυτικές , γιατί καί αὐτό ἔχει πολύ μεγάλο ἀντίκτυπο. Μᾶς λένε οἱ Κοινωνικοί λειτουργοί γιά ὅλα τά Μέλη τῆς οἰκογένειας, ὅταν τά πρότυπα πού καλλιεργοῦνται ἐνσωματώνουν μορφές βίας, τότε τά παιδιά δέν μαθαίνουν νά ἀπορρίπτουν τήν βία καί τά κακά πρότυπα.
Ἐπίσης, ὕπάρχουν αὐτή ἡ πεποίθηση ὅτι τά κορίτσια εἶναι πιό ὥριμα σέ αὐτήν τήν ἡλικία. Τά κορίτσια μπλέκονται σέ τέτοιου εἴδους καυγάδες , ἀλλά κάτι τέτοιο δέν ἰσχύει. Παρά πολλά κορίτσια βλέπουμε στίς εἰδήσεις , στήν καθημερινότητά μας, ἀσχολοῦνται καί ἐμπλέκονται σέ περιστατικά ἀνήλικης παραβατικότητας καί βίας. Καί τώρα ἔχοντας ὑπάρξει, ἔχοντας ζήσει καί ὅλο τό Γυμνάσιο ἀλλά καί τώρα ἔχοντας ὑπάρξει καί στό Λύκειο βλέπω ὅτι τά περιστατικά ἀνήλικης παραβατικότητας στό Γυμνάσιο εἶναι λίγο πιό συχνά, εἶναι πιό ἀθῶα».
Στό Λύκειο μπορεῖ νά συμβῆ ἕνα περιστατικό, ἀλλά νά χρησιμοποιήση π.χ. ἕνα μαχαίρι καί νά ἐπιτεθῆ στόν συμμαθητή του. Γι’αὐτό καί θεωρῶ ὅτι θά πρέπει νά εἶναι ἀνοιχτός ὁ δίαυλος ἐπικοινωνίας μεταξύ Κράτους καί τῶν παιδιῶν.
Μᾶς ἀποκαλύπτει μερικές ἀλήθειες πού βοηθοῦν στήν ἐξάλειψη τῆς βίας καί τῆς παραβατικότητας.
2. Ἡ ὑπουργός Παιδείας καί Θρησκευμάτων καί Ἀθλητισμοῦ κ. Σοφία Ζαχαράκη ἀπό τήν πλευρά της μᾶς συμβουλεύει νά ἐνδυναμώσουμε τά παιδιά καί νά ἐνισχύσουμε τούς Ἐκπαιδευτικούς .
« Ἡ πλατφόραμα μέχρι χθές εἶχε καταγράψη περίπου 167 ἀναφορές ἐντός τῆς σχολικῆς πραγματικότητας γιά ὅλα αὐτά τά συμβάντα ἐνδοσχολικῆς βίας πολλῶν μορφῶν.
Τό σημαντικότερο εἶναι πῶς θά μπορέσουμε νά βρεθοῦμε ὅλοι μαζί , γονεῖς , Ἐκπαιδευτικοί καί παιδιά μία μέρα γιά ἀρχή μέσα στό χρόνον. Θά εἶναι ὅμως ὅλες οἱ ὑπόλοιπες μία εὐκαιρία νά συζητήσουμε γι’αὐτό τό κομμάτι τῆς ἐνδυνάμωσης καί τῶν παιδιῶν, ἀλλά καί τῆς διευκόλυνσης τῶν Ἐκπαιδευτικῶν. Μέ ποῖον τρόπον; Σίγουρα μέ τήν πιό ὀσχυρή παρουσία τῶν συμβούλων Ἐκπαίδευσης στό σχολεῖο γιά νά καθοδηγήσουν τούς Ἐκπαιδευτικούς καί ἐμεῖς πρέπει νά φροντίσουμε νά αὐξήσουμε καί τόν ἀριθμόν τῶν συμβούλων στά σχολεῖα. Εἶναι σημαντικό. Ἤδη ὑπάρχουν ἀρκετοί Ψυχολόγοι καί Κοινωνικοί λειτουργοί ἄνω τῶν 4.600 στά σχολεῖα . Συνήθως ὅμως πρέπει νά μοιράζονται στά σχολεῖα, νά εἶναι μία φορά τή ἑβδομάδα ἐκεῖ. Δεσμευόμεθα στό ἑπόμενο σχολικό ἔτος νά αὐξήσουμε τόν ἀριθμόν Ψυχολόγων καί Κοινωνικῶν λειτουργῶν, ἔτσι ὥστε νά μποροῦν νά εἶναι περισσότεροι, ἄνω τῆς μίας ἡμέρας στά Σχολεῖα.
Ποῖα εἶναι ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας σ’αὐτό τό θέμα τῆς Βίας καί τῆς Παραβατικότητας.
Τά ὅσα ἀκούσαμε ἀπό τούς Δημοσίους Ἄρχοντας καλά καί «ἅγια» εἶναι, δέν φέρνουν ὅμως τό ποθούμενο ἀποτέλεσμα.
Ὁ Καλύτερος Ψυχολόγος εἶναι ὁ Θεολόγος στά σχολεῖα, πού τόν ἔχουν καταργήση, δίδει στόν Μαθητή τό ἀληθές νόημα τῆς ζωῆς, τοῦ λέγει πῶς ἦρθε στήν ζωή, γιατί ἦρθε καί ποῖος ὁ σκοπός τῆς ζωῆς του. Ὅταν ὁ μαθητής κατανοήση ὅτι εἶναι δημιούργημα τοῦ Θεοῦ κατ’εἰκόνα καί καθ’ὁμοίωσιν πλασθείς, ὀφείλει νά τοῦ ὁμοιάση μέσα ἀπό τήν προσευχή, τήν νηστεία τήν ἄσκηση τήν πνευματική, τήν ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ὅτι πρέπει νά ἁγιασθῆ, ὅπως οἱ Ἅγιοι μέ τήν ὕπαρξη τῶν ἀφθάρτων σκηνωμάτων καί λειψάνων τους καί νά ἐπιστέψη στόν Παράδεισο τῆς ἀωνίου ζωῆς καί μακαριότητος.
Ἀκούσαμε ὅτι θά αὐξήσουν τούς Ψυχολόγους, μέ τούς ὑπάρχοντας γιατί δέν ὑπάρχει θετικό ἀποτέλεσμα. Τό καλύτερο ψυχιατρεῖον εἶναι ἡ Ἐκκλησία μας.
Οἱ Ψυχολόγοι τί μᾶς συμβουλεύουν γιά τήν ἀγωγή τῶν παιδιῶν μας; Ὅτι πρέπει νά ἀρχίζει ἀπό τήν κοιλία τῆς μάνας. Ἐφαρμόζεται; Ἐάν ναί , τότε ἔχουμε ἄριστα ἀποτελέσματα ἐάν ὄχι , βλέπουμε τούς καρπούς αὐτῆς τῆς συμπεριφορᾶς.
Ὑπάρχει μέσα στήν οἰκογενειακό Περιβάλλον ἡρεμία καί γαλήνη; Διότι, ὡς μᾶς λένε οἱ εἰδικοί, τά ὅσα βιώνει ἡ Μητέρα κατά τήν ἐγκυμοσύνη, τά βιώνει τό βρέφος.
Ὁ Θεάνθρωπος Κύριος εὑρισκόμενος ἐπί τῆς γῆς κάλεσε τά παιδιά γιά νά τά εὐλογήση, ἐν ἀντιθέσει τῶν Μαθητῶν του πού ἐμπόδισαν τά παιδιά νά προσέλθουν πρός τόν Χριστόν λέγοντας «ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν».
Συμβουλεύει ὁ Ἀπ. Παῦλος ὅτι ἡ οἰκογένεια πρέπει νά καταστῆ ἡ κατ’ οἶκον Ἐκκλησία. Δηλαδή νά ὑπάρχη ἀπόλυτη ἀγάπη, ἀλληλοκατανόηση καί ἐμπιστοσύνη ὁ ἕνας στόν ἄλλον. Νά ἐπικρατεῖ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ στό σπίτι. Νά ἐμφοροῦνται ἀπό τό Πανάγιον Πνεῦμα, νά φωτίζονται ἀπ’ αὐτό γιά νά τούς ἀποκαλύπτει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί νά τό ἐφαρμόζουν.
Νά ἐξομολογοῦνται οἱ γονεῖς, γιά νά ἐπέρχεται ἡ εἰρήνη στίς καρδιές τους, νά ἐκκλησιάζονται τακτικά καί νά κοινωνοῦν Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ. Πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἕνα πνευματικό ἐργαστήρι, πού τό ἅγιον γλύφανον τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ ἀλλοιώνει καί μεταμορφώνει τίς ἀκαλλιέργητες ψυχές καί τίς κάνει γόνιμες καί ἔφορες. Δές τε τόν Ἀπόστολον Παῦλον, τόν σκληρόν διώκτην τοῦ Χριστοῦ, νά γίνεται διαπρύσιος Κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου Του. Τόν ληστήν ἐπάνω στόν Σταυρόν. Τήν Ὁσίαν Μαρίαν τήν Αἰγυπτίαν πού ἔζησε 17 χρόνια στήν ἁμαρτίαν καί 47 χρόνια στήν Ἕρημον καί ἠγιάσθη. Καί τόσες ἄλλες περιπτώσεις πού μᾶς πληροφοροῦν τά συναξάρια τῆς Ἐκκλησίας μας.
Πηγαίνουμε ὅλοι μαζί ὡς μία οἰκογένεια, γονεῖς καί παιδιά, στήν Ἐκκλησία γιά Ἐκκλησιασμό ἤ τήν Κυριακή περιμένουμε νά ξεκουραστοῦμε μετά ἀπό ξενύχτια;
Παίζει μεγάλο ρόλο τό καλό παράδειγμα γιά τά παιδιά μας. Λέγει ἡ παροιμία «ὅτι μικρομάθεις δύσκολα γερονταφήνεις».
Σᾶς εὐχαριστῶ.